Les soucis graves

2012-01-28T11:43:00.000+02:00

2012-01-23T01:11:00.000+02:00

Παγωνιά κυριακάτικου πρωινού. Μυρίζεις την ησυχία. Τα αθόρυβα βήματα. Κάτι ξενύχτηδες που ξώμειναν από τη σφαγή της περασμένης νύχτας και πάνε για ύπνο. Πλυμένοι και καθαροί άνθρωποι που πηγαίνουν στην εκκλησία. Κάτι σώματα που σε κάνουν να μαντεύεις το αποτύπωμα που άφησαν στο κρεβάτι πίσω τους, ζεστά ακόμα, σα φρεσκοφουρνιστά ψωμάκια. Ήταν όμως Κυριακή και οι φούρνοι κλειστοί.

2012-01-20T11:04:00.001+02:00

2012-01-20T00:48:00.000+02:00

Ανάγκη αναχαίτισης της στίξης.
Κόπωση των στρατευμένων από αυτή την εξουθενωτική φόρμα,
από αυτό τον ακατάσχετο ρυθμό ομιλίας που φέρουν.
Οι χειρισμοί της στίξης προϋποθέτουν βιωμένη εμπειρία
στρατηγικώ τω τρόπω αξιοποιημένη.
Ο εχθρός συχνά υπερτερεί στα σημεία.

"... a long way from home."

2012-01-09T22:14:00.002+02:00

2012-01-03T01:12:00.008+02:00

Ο χρόνος και ο χώρος μας διακόπτουν. Το μεσημέρι που χωριστήκαμε αισθάνθηκα πως κάποιος παρενέβη αναιδώς για να μας σκορπίσει. Στις σχέσεις μόνο η απουσία κρατά μια σταθερότητα, το σκέπτομαι ξανά και ξανά μα δεν προσαρμόζομαι όπως στο τραγούδι. Σου εξηγώ πως δεν υπάρχει κοινός κώδικας επικοινωνίας με τρίτους περί έρωτος και αποκρίνεσαι ότι αποκλείεται εγώ ειδικά να μην έχω έναν τρόπο να μιλήσω γι’ αυτό. Για το σώμα, για την πράξη. Βάζεις στοίχημα; Δανείζομαι ένα επίθετο από κάποιο στίχο που φιλοδοξούσε κάτι να πει σχετικό και με το ‘σαρκοβόρο’ παραμάσχαλα στη θέση επιθετικού προσδιορισμού γυρνάω στο κλουβί μου. Όταν χλωμιάζω, τα χείλη μου γίνονται κι αυτά άχρωμα, αδικαιολόγητες απουσίες όπως στο σχολείο πληρώνονται, ασυγχώρητα σκασιαρχεία από το εμείς και το σαρκοβόρο θα σου τη φέρει, σίγουρα, θα το πληρώσεις ακριβά σε κάποια καμπή, με σάρκα και αίμα, εκκρεμότητα γύρω από τον έρωτα, βλέπεις πως δεν μπορώ να εξηγήσω, όταν τα πυρομαχικά διασταυρώνονται είναι πόλεμος κι έπειτα το κάλεσμα της ανάγκης θα μείνει αναπάντητο για αντίποινα στο κάλεσμα της αγάπης που δεν απαντήθηκε και την ερημιά θα ακολουθήσουν άλλα αντίποινα, σάρκες που σκίζονται και μελό unplugged επανεκτελέσεις, έπειτα plugged και doped και γύρω γύρω όλοι κι έπειτα αυτό το απροϋπόθετο δόσιμο ερωτική πρόβα στο θάνατο, το έχει πει ο ποιητής πριν χρόνια, δεν έχει μείνει τίποτα ανείπωτο, τί, λοιπόν, με βάζεις να εξηγώ, λέξεις άδικες κατάρες, η δέσμευση στο τελεσίδικο, στο δίχως άλλο, με στριμώχνει.
Αν είναι αρκετά υπέροχοι για να βρούνε κάποιον. Αυτά σκέφτεται το συνάφι μου. Αυτές τις γιορτές. Αυτό το ωραίο καλοκαίρι, bleached out γιορτές. Σαν τα φρύδια της Kate Moss στο διαφημιστικό της longchamp.

2011-09-08T16:32:00.003+03:00

Κάθε επιστροφή ήταν για μένα η αναβολή του βίου. Καθεμιά. Οι εξαιρέσεις το φώναξαν. Νυχοπατώντας τη ζωή˙ άμα σηκώσει κεφάλι, θα μας κατασπαράξει. Το φοβάσαι κι αν δεν το παραδέχεσαι. Το σεπτέμβρη που τα σχέδια λερώνονται με χώματα το φοβάσαι. Τις νύχτες που παλεύεις τον ύπνο ζαρώνεις και δεν το παραδέχεσαι. Κάθε μέρα ένα βηματάκι τη φορά. Τα λερωμένα σχέδια και οι νύχτες σε καταναλώνουν συστηματικά. Η μάχη του κάθε μέρα και ζωή παράθεση ζωής. Με την έξοδο αυτής της καταπακτής άγνωστη και αμετάθετη. Πείσμα για κάποια σχολαστική αποταμίευση με απόδοση αβέβαιη. Ή μάλλον τσίχλα. Για κάποια σχολαστική αποταμίευση με απόδοση αβέβαιη. Ασφαλώς. Απόδοση έχουν οι επενδύσεις, τα στοιχήματα. Οι τσίχλες όμως ουδέποτε φέρουν τζόγο. Σίγουρη, βέβαιη τσίχλα με κάμποσα κουκούτσια. Χωρίς απόδοση.

2011-08-20T11:57:00.002+03:00

Μέσα απ' τις ωτοασπίδες μου
ακούω ήχο αυτόματου ποτίσματος.
Τις βγάζω- ησυχία.
Το σύνδρομο εκείνου που κατουριέται.

2011-08-11T21:23:00.000+03:00

Τούμπα το εικοσιτέσσερα, σαράντα δύο, το άλλο σώμα γλιστράει από το σώμα σου και πέφτει και αδειάζεις, ο έρωτας έχει φ.π.α., το λέει η τηλεόραση τις μεταμεσονύχτιες ώρες, μα φυσικά, πώς δεν το σκέφτηκα νωρίτερα, το λέει και η τηλεόραση. Επιζητώ το αποτύπωμα του κραγιόν πάνω στο πάλλευκο του υποβρυχίου, ένα κάδρο- εμμονή, είναι, ξέρεις, πολύ της μόδας αυτή τη σαιζόν, όχι φυσικά το κραγιόν, το υποβρύχιο, βανίλια ή τριαντάφυλλο, η χαρά του εναλλακτικού με υποψία δήθεν, το καλοκαίρι είναι καιρός για λάμψη, ανάλαφρες φόρμες, ανάλαφρα ρούχα, ανάλαφρη διάθεση, lounge, παραλία, change your heart, look around you, οι άνθρωποι κρατάνε τους ανθρώπους τους με νύχια και δόντια, δίκιο έχουν. Κι εγώ το ίδιο θα έκανα. Αν ήμουν άνθρωπος και όχι χιονάνθρωπος, μην τα ξαναλέμε. Σιχαίνομαι τα κλισέ, τα σιχαίνομαι, μου φέρνουν αναγούλα. Στους δρόμους της Αθήνας τη νύχτα πρέπει να περπατάς στις μύτες μην τυχόν ξυπνήσεις κάποιον από αυτούς που κοιμούνται στα παγκάκια, στα χαρτόκουτα. Προς Θεού όχι τακούνια στα πλακόστρωτα. Ησυχία. Δεν έχω soundtrack . Το Δεύτερο μεταμεσονύχτια καμώνεται το μεταχουντικό ραδιόφωνο στους εναπομείναντες. Μοσχολιού και Διονυσίου. Είπαμε, καθένας πρέπει από κάπου να πιαστεί. Στη Σολωμού ξένες γυναίκες με μικροσκοπικά σορτς, σταθερά, ο μπροστινός μου κάνει διερευνητική στάση χωρίς αλάρμ, ψάχνει κι αυτός από κάπου να πιαστεί, έχω μια τάση να γίνω πικρή με όλους, έπειτα κοιτώ τη μούρη μου στον καθρέφτη κι, ώσπου να ανάψει το φανάρι, μου κόβεται η μαγκιά, σταματώ γιατί, αν μου επιτεθώ τώρα, θα χάσω το μυαλό μου, αποφευκτική συμπεριφορά, η δημουλά για την απόδειξη της μη ωριμότητας, οι κατσιμιχαίοι για τη δύσκολη εφηβεία των 29, damage η ηρωίδα του louis malle, damage, το λέει ξεκάθαρα, δεν αντέχω να μπήγω τα νύχια στους ανθρώπους για να τους κρατήσω και να κρατηθώ και μέσα μου δεν ξέρω καν αν το θέλω ή αν είναι εφικτό, να έσβηνα το κινητό μου τηλέφωνο τη νύχτα –θέλω; - αφόρητη ζέστη, απαθείς συνδαιτυμόνες, κουνάω τα χέρια σε σινιάλο κινδύνου όπως οι λιλιπούτειες καρικατούρες στα ταξίδια του Γκιούλιβερ. Νομίζω στο mute.

2011-08-07T00:35:00.002+03:00

2011-08-05T00:13:00.004+03:00

Δεν ήρθε εκείνη την ημέρα στο Φάληρο. Δεν ξέρω πώς το θυμήθηκα αυτό τώρα. Είχα να του δώσω τότε όλες τις εξηγήσεις και τις συγγνώμες του κόσμου αλλά η μη εμφάνισή του τις ακύρωνε εν ριπή οφθαλμού. Φορούσα ολόμαυρα. Κι εκείνο το φτηνιάρικο μαύρο παλτό απ' τα Zara. Με το γιακά σηκωμένο. Κάπως αργότερα, σε ασαφώς προσδιορισμένο χρονικό σημείο τα μαύρα έπαψαν να δείχνουν χαριτωμένα. Φυσούσε ένας αδυσώπητος αέρας που μαζί με τα βλέμματα των διερχομένων μου θύμιζε πως με τιμωρούσε. Τον δικαιολόγησα πάμπολες φορές έκτοτε γι'αυτό. Που ποτέ δεν ήρθε. Που με άφησε να επανακαθορίζω εκ νέου το χρονικό όριο του αυτοεξευτελισμού σε κάθε άφιξη συρμού από τον Πειραιά. Μου τα χώνει τώρα. Με παραινεί. Τί έχω χρέος να κάνω. Σα να μην ξέρει πως είμαι από εκείνους που παραιτούνται -όχι, δε θα πέσει γαλάνη.

2011-04-04T00:23:00.002+03:00

2011-01-24T00:14:00.001+02:00

«Μπα, κοριτσάκι μου, έβαψες βλέπω και το ματάκι, έτοιμη για βολτίτσα είσαι», σα να την ακούω να το λέει. Το ως για να δηλώσουμε ομοιότητα, το σαν στις παρομοιώσεις, σαν. Κολυμπάω μέσα σε κάποια αμήχανη σχηματοποίηση πένθους πάνω σε μαύρες μπογιές που ξεβάφουν βίαια στο πρόσωπο, σα σκηνή με την απελπισία της Γώγου μέσα στον καθρέφτη της Παραγγελιάς. Του είπα πως έχω ανάγκη για τη ζέστη ενός σώματος που θα διευκρινίσει το true or false στο ερώτημα περί ζωής. Νομίζω δεν κατάλαβε. Ψάχνω μαύρα στις κρεμάστρες, οι μεγάλες τιμές της ευαισθησίας δείχνουν πολύ στο μαύρο, τα μαύρα είναι, λέει η Αθηνά, εθιστικά, όχι, αυτό δεν είναι σεξουαλικό υπονοούμενο, κάποτε το νόμιζα πιο εύκολο να διαλέξεις τί να φορέσεις, αν όλα έχουν το ίδιο χρώμα, σκέψεις για τις κοινωνικές διαστάσεις του πένθους -ποιου πένθους; - κάποτε οι άνθρωποι, λοιπόν, δεν υπάρχουν –δεν υπάρχουν; - κοιμάμαι ατελείωτες ώρες, άρνηση, βλέπω στον ύπνο τη μάνα να μου ζητάει πάλι να μοιρολογήσω, μια παραγγελιά, κι εγώ πάλι άχνα, κάτι λυγμοί, καταπίνω, όχι δεν είμαι λυπημένη, στέγνωσα και δεν έχω ακόμα κατανοήσει ότι οι άνθρωποι κάποτε παύουν να υπάρχουν, μια μουσική άξια των συγκινήσεών μας δεν ακούσαμε, εντελώς ησυχία, δεν καταλαβαίνω, δεν έχω γνωστική πρόσβαση σε αυτό το μηχανισμό.

2011-01-11T14:51:00.000+02:00

2011-01-09T17:39:00.001+02:00

Υποσχέσεις ενάντια στη δακρύρροια. Κουλουριασμένη στον κήπο της Γεσθημανή με την κουβέρτα στο διθέσιο της γιαγιάς, απέναντι η σβηστή τηλεόραση και το ρολόι του τοίχου γρονθοκοπάει την ψυχή μου. Την ακούω από το διπλανό δωμάτιο, ανάμεικτοι θρήνοι και δοξολογίες, τα γραμματάκια μου ζαρώνουν.

Ο άνθρωπός μου μέσα σ’ έναν ξένο άνθρωπο, μέσα, πολύ βαθειά του, χωμένος, πριν την αγάπη και μαζί… να μαδάω γιασεμιά, μα πού να βρω γιασεμιά γενάρη μήνα, προσπάθεια σύνδεσης από τα βαθειά κι ένα συμπαγές κενό αέρα πληρώνει το στέρνο, θέλω να ανασάνω, σαν τον άνθρωπο μες στο βυθό που καταπίνει νερό, πνιγμός, υπόσχεση που αθετήθηκε, κρατώ το ζεστό χέρι και τρέμω ολόκληρη. Θέλω να πω πως όλα θα πάνε καλά, πως τώρα είμαι εδώ και όλα θα πάνε καλά. Θέλω τόσο να το πω. Κι άλλο τόσο να το ακούσω.

2011-01-04T01:05:00.005+02:00

Σκέφτομαι ότι θα ζούμε και αφού φύγει.
Εξέτάζω το ποιόν της αλήθειας των επί μέρους συστατικών αυτής της πρότασης και τα βρίσκω όλα αληθή. Επομένως, θα ισχύει. Μια μικρή αμφιβολία για το ρήμα «σκέφτομαι» δεν μπορεί να κλονίσει την αλήθεια αυτής της πρότασης.
Η αλήθεια είναι πως δεν καταλαβαίνω το πώς.

Πώς οι άνθρωποι παύουν να υπάρχουν. Έτσι απλά.

Όταν γεννήθηκα είχε την τωρινή μου ηλικία. Λίγα χρόνια αργότερα, τη νύχτα του γάμου της, είχε ήδη γίνει τόσο δικός μου άνθρωπος που αναγκάστηκε να μου κρυφτεί, ώστε να πειστώ να φύγω από το γλέντι αφήνοντάς τη μόνη με το νιόπαντρο σύζυγο. Για χρόνια κυκλοφορεί αυτή η αστεία συγκυρία στους κύκλους της οικογένειας εν είδει πειράγματος. Όχι για πάρα πολλά χρόνια τώρα. Δεν πρόλαβε να ζήσει και τόσο πολύ. Στο μεσοδιάστημα κινδυνέψαμε να τη χάσουμε κανά δυο φορές ακόμα. Τώρα όμως θα φύγει. Είμαι καρφωμένη εδώ και περιμένω αμήχανα την αναγγελία. Την αναμένω με τρόμο κάθε φορά που χτυπάει το τηλέφωνο και κάθε φορά που μέσα στον ύπνο μου μια εικόνα με ηλεκτροσόκ με πετάει στον αέρα. Το είπε ο γιατρός, να προετοιμαστούν οι δικοί της άνθρωποι. Να προετοιμαστούμε. Φυσικά.

Σκέφτομαι τα πίσω μπαλκόνια των παραθαλάσσιων σπιτιών.
Εκείνα που δεν έχουν θέα. Τα πιο αδικημένα.

ΚΚ

2010-12-13T21:31:00.006+02:00

Διαολεμένη κίνηση στην Αθήνα, προεορταστική Παρασκευή, άνθιση χειμώνος στο κλείσιμο του ωραρίου των φωτορυπαίνοντων καταστημάτων, στην εκπνοή του χρόνου αγώνας ταχύτητας μακριά από το παρατημένο ταξί, τα ψηλά μου παπούτσια ακολουθούν την αδράνεια της Σταδίου που κατηφορίζει, αυτοί που διακόπτουν την πορεία μου πρέπει να παραμερίσουν, υπόνοια φόβου τις προηγούμενες ημέρες, αγωνία για την ιδιωτική μου δεκτικότητα στο υψηλό άγνωστο, έπειτα εκείνος ο ενεστώτας για την τύχη μου που ενδίδει πια στη ραδιοφωνική εκπομπή κάπως σα να με καθησυχάζει, βυζαντινή επαναθεώρηση των προσωπικών συναλλαγών με τη χασούρα. Αλεξανδρινή μελαγχολία κι οδύνη του εράν ενσώματα του ποιητού. Ένας άνδρας ενσαρκώνει την ποίησή του πατώντας με τις μύτες στην ιταμίνα της Λένας Πλάτωνος.

"δε θέλω πια"

2010-12-05T23:56:00.004+02:00

Το κρύο νερό κάθε πρωί μου θυμίζει πως είμαι ακόμα ζωντανός…κάπου το λέει, είμαι σίγουρη.

Το μακιγιάζ της προηγούμενης νύχτας τρέχει στα μήλα, δε θα πάψει η βροχή ποτέ, ίσως αυτό να είναι και μια παρηγοριά, αναζητείται σε ημίλευκα φύλλα χαρτιού εμβληματική μορφή προς παραχώρηση κυριαρχικών δικαιωμάτων ζωής και θανάτου, σωρευμένοι τόμοι γραμματικής κατακερματίζουν μια υποθετική μέση γλώσσα, στο μεσαίο μου συρτάρι έχει ξεμείνει ένα τελευταίο σωληνάρι «κόκκινο έντονο», οξυζενέ 20άρι, μπαίνω κάθε τόσο στον πειρασμό, σκέφτομαι μια χιονισμένη Πράγα, όμως ένα θανατερά πνιγηρό καλοκαίρι αποζημιώνεται τάχα από έναν λευκό μήνα σκορπιού που προμηνύει Χριστούγεννα;

Ασφαλώς, κάτι τέτοιο δεν το σκέφτεται κανείς όσο τρέχει χειμώνας.

Η ασπίδα του κυνισμού μου πέφτει ασήκωτη. Ιδίως τη νύχτα. Χρειάζομαι μια άλλη.

Ο χειμώνας κρατάει τη νύχτα περισσότερο.

"λιγάκι κρέμα φράουλα"

2010-11-26T19:11:00.002+02:00

Ο Αντώνης είναι ένα μέτρο κι ένα μίλκο. Τρέχει και ίπταται στον αέρα και τους πολεμάει όλους με τα μολύβια του. Πέφτει και χτυπάει χωρίς όμως να κλαίει κάθε φορά. Κάνει σαματά για να φάει το κίντερ έκπληξη κι όταν ανοίγει το δώρο του βαριέται και το παρατάει. Απλώνει τα μικροσκοπικά του χέρια για να με αγκαλιάσει και ακουμπάει το κεφάλι του στην κοιλιά μου για να του αγοράσω τυρόπιτα, έπειτα το ξεχνάει. Έχει τις πιο γυριστές βλεφαρίδες και χαμογελάει πονηρά. Σήμερα δεν ήρθε ούτε να με αποχαιρετίσει και από Δευτέρα φυσικά δε θα με θυμάται.

"abrazos rotos"

2010-11-21T16:39:00.002+02:00

Υπέκυψε στο κρεβάτι ντυμένη τα ρούχα της, εξοντωμένη από τους θανάτους της ημέρας. Δεν έδωσε σημασία στο φιόγκο που έδενε το φόρεμα πίσω από τη μέση της. Μόνο το χάραμα κατάλαβε πόσο πολύ την ενοχλούσε αυτός ο δύστροπος κόμπος. Μόνο στο πρώτο φως της μέρας ένιωσε πόσο λάθος είχε κάνει. Τότε θυμήθηκε το παραμύθι με την πριγκίπισσα και το μπιζέλι, όταν όλοι θα ζούσαν καλά κι εμείς καλύτερα.

"this he said to me"

2010-11-09T22:50:00.003+02:00

"κι ένα κομμάτι σώμα κατεδαφίζεται"

2010-11-04T23:40:00.002+02:00

Ιδανικά στις δύο τη νύχτα σε καλώ στο τηλέφωνο για να εκτονώσω τον πανικό μου. Εσύ με αποσυμπιέζεις και χαμογελάς μακρόθυμα, γιατί μόνο εσύ μπορείς, έπειτα σκέφτομαι πως θα έρθεις να με σώσεις κι η φαντασίωση κάπου εκεί διακόπτεται, καθώς υπαγορεύει αυτή η νεοφερμένη συνήθεια που ευνουχίζει κάθε συλλογισμό που προμηνύεται επώδυνος, όπως η ζωή που λήγει άδοξα ή η σωτηρία που δεν ξέρουμε εις τί συνίσταται κι έτσι αποσιωπούμε το αίτημά της, γιατί είμαστε μεγάλα παιδιά –που χρειάζονται πολλά δάχτυλα- κι έχουμε μάθει να προσέχουμε τί ευχόμαστε. Νέα σου δεν έχω. Κατόπιν ανοίγω ένα μπουκάλι κρασί.

Το μυαλό πιέζεται να φτιάξει ένα σχήμα. Μια γραμμή ξεκινάει να γράψει με κόπο. Δεν μπορεί να κλείσει. Δε διακρίνεται κάποια συστηματικότητα. Καμία σκοπιμότητα. Μια τυχαία, ανοιχτή γραμμή, σα μια γραμμή χωρίς καμία φιλοδοξία.

Γλαροπούλια στο roof garden του Θεαγενείου κι αυτό το ανεμπόδιστο γαλάζιο χλευάζει τις ζαρωμένες υπάρξεις που παλεύουν να συγκρατήσουν τη ζωή με τα νύχια τους παροπλισμένες κάτω από τις στραβοφορεμένες περούκες. Λείψανα του πρότερου βίου. Ερωτήματα ορισμού για το ανθρώπινο και το απάνθρωπο. Το θυμικό στέκεται σε απορία. Η διάνοια παρεμβαίνει στις αισθητηριακές εκκρίσεις ή το αντίστροφο.

Γλιστράω στις στιλπνές σελίδες του Λάγιου. Κάπου προτάσσει εκείνο το στίχο του Valery που μου είχε κολλήσει. Σκέφτομαι, αν έγραφε κανείς σε τέτοιο χαρτί, το μελάνι δε θα στέγνωνε ποτέ. Υπέροχο χαρτί.

"with the threat of my extinction"

2010-09-24T23:25:00.008+03:00

Ένα καλοσχηματισμένο αγόρι ντύνεται μαύρα και αποφασίζει πως θέλει να εξερευνήσει τη σεξουαλικότητά του. Να γνωρίσει σώματα. Να πάρει μυρωδιά. Αιτείται για να λάβει, είναι κι εύμορφο, κάποτε, συχνά, έρχεται η ώρα και λαμβάνει. Αναρωτιέμαι αν έχει επίγνωση της προσδοκίας που προτάσσει· τί στοιχειοθετεί το ξάφνιασμά του καθώς το θήραμα υποκύπτει· αν σκίζει από τις σάρκες του για να θρέφει αυτό το ξάφνιασμα μην εκλείψει ή αν, απλώς, τζογάρει κάποια καβάντζα. Αν τον έχουν απασχολήσει τα πολλαπλά σημαινόμενα του ερωτισμού.

Το νεαρό της ηλικίας του σχεδόν με βάλλει.

2010-09-09T10:41:00.006+03:00

Τα παλιά έπιπλα του σπιτιού μου·

ρωγμές έσωθεν.

Φοβάμαι να κοιτάξω πιο προσεκτικά.

Τα υπονομεύουν

σε μελλοντική ανακαίνιση.

Σκέφτομαι, εντός μου το ίδιο.

2010-09-04T11:07:00.007+03:00

Έχει σιχαθεί η ψυχή μου αυτό το κυνηγητό των αξιολογικών κρίσεων.

Την αναγωγή του σε επιστήμη.

Ο αυτεπάγγελτος μαλάκας σπεύδει σε γνωμοδότηση.

Κάποτε -παλιά- το ανεχόμουν,

είχε -ίσως- και κάποια σκοπιμότητα,

σα να είχαμε κληθεί να χτίσουμε κάποιο άγουρο ήθος.

Τα πιτσιρίκια της γάτας στον κήπο μαθαίνουν κυνήγι

παίζοντας με την άτυχη ακρίδα.

Έπειτα σαστίζουν, δεν ξέρουν πώς να τη διαχειριστούν.

Κι εμείς σα να βιάζουμε κάποια φιλοκαλία

και αγνοείται το manual με τις οδηγίες χρήσης.

"13. Ο θάνατος παλιό μπροστογεμές.

2010-08-25T21:46:00.014+03:00

Με όλες του τις αφλογιστίες,

πιάνει κάποτε."

Μιχάλης Γκανάς, "Ακαριαία"

"Δεν ξέρω καν γιατί μας ήρθε το καλοκαίρι αυτό."

2010-07-29T13:09:00.003+03:00

Ερωτήματα για χρώμα οφθαλμών

σε διαστάσεις ζωής –θανάτου.

Τελολογικές λόγχες σκάβουν

σώμα ναρκοπέδιο˙

τόσος συναισθηματισμός

για τη βία της ύλης.

Οδυνηρή ασέλγεια

επί του ένυλου οικείου.

Και υποσημειώσεις ορισμού

για το ειδοποιώς μη ζωώδες.

16/2

2010-02-18T20:34:00.005+02:00

Έχω γίνει φυτό στην τηλεόραση αυτές τις ημέρες. Ευκαιριακές παλιννοστήσεις στην οικογενειακή γυάλα με αρχή, μέση και τέλος, γλυκόπικρη νοσταλγία, επάνοδος με την αυθάδεια της δύναμης της παρουσίας, έπειτα ματαίωση, πακετάρισμα, δάκρυα-σιωπή και πολλή τηλεόραση στο ενδιάμεσο.

Στο μέρος που μένω εδώ κι ενάμισο χρόνο δε βλέπω τηλεόραση. Για την ακρίβεια η μικρή τηλεόραση που κέρδισε ο πατέρας μου σε μια λαχειοφόρο είναι εκτός πρίζας. Αυτές τις μέρες έχουν πονέσει τα μάτια μου μπροστά στην τηλεόραση. Έφαγα πολύ, είπα πολλά ανούσια πράγματα, φάνηκα προς στιγμήν γενναία, πως θα ανταπεξέλθω τάχα, μα η αλήθεια είναι πως αυτο το σπίτι είναι ένα πραγματικό ναρκοπέδιο.

Στο ίδιο τετράδιο που γράφω, λίγες σελίδες νωρίτερα βρήκα μια ημερολογιακή καταχώρηση του απρίλη του '07, πιο πίσω άλλη μία του '05. Θυμήθηκα εκείνο που λέει κάπου ο ποιητής, ώσπου να γυρίσω σελίδα είμαι κάποιος άλλος ή κάπως έτσι, δε θυμάμαι, τον μνημονεύω συχνά τελευταία μετά από πολύ καιρό τον ποιητή, σε καλό να μας βγει, λέμε τώρα.

Στο κουτί του cheap & chic ψάχνοντας τα βραστά ρόλλεϋ ανεπίδοτα γράμματα απελπιστικής εφηβικής αγάπης που νόμιζα πως είχα ξεφορτωθεί, ευχετήριες κάρτες, εγκάρδιες καταθέσεις που σου υπενθυμίζουν τα λάθη χωρίς να διασφαλίζουν ασφαλώς την a priori τακτοποίηση δυνητικών παραπτωμάτων.

Έχω μια εκπληκτική ικανότητα να περιχαρακώνω ένα χώρο ατομικής δραστηριοποίησης αποκόπτωντας τους άλλους. Θεωρώ πως αυτή η αυτιστική συμπεριφορά είναι ένδειξη κάποιας υφέρπουσας, αν όχι ηπίως εκδηλούμενης στον κοινωνικό περίγυρο, ψυχασθένειας.

Ένα σκυλί αλυχτάει τρεις και μισή χαράματα.

Η μοναξιά φοβάται μόνο τον άνθρωπο δίπλα σου. Το ξέρω.

Αυτό το ιστολόγιο έκλεισε.

"...just go passing me by..."

2010-01-29T20:11:00.001+02:00

"απ'τα γόνατα"

2010-01-27T18:45:00.005+02:00

Ήμουν καλή στο μάθημα της λογοτεχνίας. Πάνε χρόνια από το σχολείο. Κοντά δεκαετία. Ξέχασα πώς απαντάν μιαν ερώτηση.
Σήμερα πήγα κι έγραψα τα μισά απ'όσα έπρεπε.
Έμεινα να παίζω με τις λέξεις, να μεταφέρω την αίσθηση, όχι τα στοιχεία, έμεινα να παίζω με τις λέξεις, να αλαζονεύω ηδέως.
Πίσω ξεκουραζόταν ένα ολόκληρο σώμα νοημάτων ανέγγιχτο. Εμμένοντας στη γοητεία έμεινα πάλι εκτός θέματος.
Η Αντουανέτα και το παντεσπάνι της.
Το ίδιο κάνω και στη ζωή. Κάποια πίστη στη γοητεία με καθησυχάζει να ποντάρω εκεί κι εκείνη να με βγάλει σε στέρεο έδαφος.
Όμως κάπως έτσι βγαίνεις από το θέμα. Όχι από το νερό. Για την ακρίβεια δεν έχεις καθόλου νόημα. Κενός νοήματος. Η καταφρόνια του Ντεκάρτ.
Εσύ και η ατμόσφαιρά σου. Και η εντελέχεια απέναντι. Κι άντε μετρηθείτε τις μικρές ώρες.

ἡ θάλασσα οὐκ ἔστιν ἔτι

2010-01-24T21:34:00.004+02:00

ΙΑ'

Ἡ θάλασσα ποὺ ὀνομάζουν γαλήνη
πλεούμενα κι ἄσπρα πανιὰ
μπάτης ἀπὸ τὰ πεῦκα καὶ τ᾿ Ὄρος τῆς Αἴγινας
λαχανιασμένη ἀνάσα·
τὸ δέρμα σου γλιστροῦσε στὸ δέρμα της
εὔκολο καὶ ζεστὸ
σκέψη σχεδὸν ἀκάμωτη κι ἀμέσως ξεχασμένη.

Μὰ στὰ ρηχὰ
ἕνα καμακωμένο χταπόδι τίναξε μελάνι
καὶ στὸ βυθὸ -
ἂν συλλογιζόσουν ὡς ποῦ τελειώνουν τὰ ὄμορφα νησιά.

Σὲ κοίταζα μ᾿ ὅλο τὸ φῶς καὶ τὸ σκοτάδι ποὺ ἔχω.

Γ.Σεφέρης, Τρία κρυφά ποιήματα

"και από ρο..."

2010-01-19T11:12:00.002+02:00

Όταν πρωτάκουσα τη Μάρθα να λέει αυτό το κομμάτι, σκέφτηκα πως θα έπρεπε διεκπεραιωτικά να μπει στο πρόγραμμα, πως ίσως φωνάζει η αποστασιοποίηση σε μια πιο χαβαλεδιάρικη ίσως εκδοχή του, ως ένα μικρό σνομπίστικο ίσως σχόλιο στην υπερβολική κραουνακική εκφορά. Το άκουσα λάηβ, στο ράδιο. Μετά ήρθε εκείνη η κραυγή στο τέλος:

Τη Μάρθα την αγαπώ γιατί φιλάει τις λέξεις και τις αποστέλνει. Γιατί ντύνεται όλους τους δυνατούς ρόλους των φιλιών πριν τα δώσει για να φύγουν , απ'του Ιούδα ως της ερωμένης κι απ'του φονιά ως της μάνας, και δεν τη νοιάζει που φεύγουν, μόνο να εξασφαλίζει ότι κουβαλάνε το σωστό ρόλο για να φτάσουν στα σίγουρα, σωστά κι ακριβοδίκαια. Την έχω ακούσει να λέει τη γυφτοπούλα του Μπάτη όλο τσακίσματα και φιοριτούρες σε ένα συγκλονιστικό θρήνο που χρόνια μετά μετατράπηκε σε ένα σπαρακτικό μονόλογο, δωρικό και στακάτο. Την αγαπώ γιατί όταν τραγουδάει με πείθει πως δεν είναι για φιγούρα και γιατί την έχω δει να τραγουδάει με φόρμες και αθλητικά και είναι η ίδια μάνα-γη που εκβάλλει στον κόσμο. Όχι σαν κάτι στυλιζαρισμένες καρικατούρες που πιάνουν με τα βρώμικα χέρια τους το Χατζιδάκι μου και τον φτύνουν φθόγγο το φθόγγο φέρνοντας αναγούλα. Τη Μάρθα την αγαπώ, γιατί κάποτε μου 'χε πει κοπελιά, αν έχεις κάτι να πεις, θα πρέπει να το πεις έτσι που να ακουστεί, γιατί διαφορετικά αντί για σένα θα ακουστεί κάποιος άλλος που δεν έχει κάτι να πει και το κρίμα στο λαιμό σου. Την αγαπώ κι ας είμαι βέβαιη πως δε θα αναγνώριζε τη φάτσα μου στο δρόμο ούτε μία στο εκατομμύριο. Την πρωτοάκουσα το καλοκαίρι του 2004. Και δεν είναι ούτε μια φορά που να μη μ' έκανε να κλαίω.

Οι ζωές των γύρω μου επιμερίζονται σε λειτουργικές ενότητες συμβάντων προς περαιτέρω προαγωγή της πλοκής. Εμένα η ζωή μου ούτε επιμερίζεται ούτε λειτουργεί ούτε προχωρά- τελεία. Δεν είναι τέτοια η φτιασιά της.

"ahora..."

2010-01-06T02:23:00.004+02:00

"It has snowed for more than 40 hours in Montreal since Lhasa's departure."

"into the waters once more"

2010-01-02T16:27:00.007+02:00

Η Μάρθα θα έλεγε πως η εξαργύρωση του προσωπικού βιώματος επί σκηνής συνιστά εκπόρνευση. Ή κάτι τέτοιο. Εγώ τελειώνω με το μεγάλο περίπατο του Πέτρου. Δεν ήταν και τόσο μεγάλος εν τέλει εκτός αν το παιδί μετά την αντίσταση μετονομάστηκε σε θείο και καταπιάστηκε με την εικασία του Γκόλντμπαχ. Διαβάζω βιβλία για παιδιά. Απλές ιστορίες με αρχή, μέση και τέλος, αλληλουχίες πράξεων με ξεκάθαρη συνοχή παράλληλα με ένα χρόνο που σέρνει τα ποδάρια του χωρίς καμία τύψη. Κάποτε έρχονται ιδιόμορφα σημεία να ταράξουν κάτι, κάποιον, ίσως αυξανομένης της αναγραφομένης, ενδεδειγμένης ηλικίας. “Χριστούγεννα, Πάσχα, ψεύτης ντουνιάς, να κοροϊδευόμαστε, παιδί μου”.
Ναι, αλλά πώς, γιαγιά;

"NY is cold"

2009-12-14T19:26:00.002+02:00

"qui tuaient parfois..."

2009-12-10T01:52:00.004+02:00

Νερά στις ετοιμόρροπες σκεπές της παλιάς πόλης, σέπια φίλτρα, οι παλιές μου μπότες μπάζουν νερά, αλλά δεν είμαι έτοιμη να τις εγκαταλείψω, ο βρεγμένος το νερό δεν το φοβάται, κωλόμπαρα στην οδό ανεξαρτησίας, προσπερνάω μόνη κάτι μικρές ώρες, σκέφτομαι πώς να 'ναι αυτή η νύχτα, την περιεργάζομαι, κάποτε χρειάζομαι μια αίσθηση διαβάθμισης της οδύνης για να διαπιστώσω αν είμαι ζωντανή. Χαζεύω τα μπαλκόνια, μερικά φωτισμένα, άλλα σαν ακατοίκητα, έτσι περνάμε από τη ζωή, παραδομένοι είτε ανέγγιχτοι, αγεφύρωτες αποκλίσεις, αδιανόητες. Ζευγάρια περπατάνε δίπλα μου προς τις νυχτερινές τους φοιτητικές κατοικίες, μπαίνει πρώτα το κορίτσι, ανοίγει έπειτα στο αγόρι να μπει, ζηλεύω. Τόσος καιρός που δεν μπορώ να βάλω στη σειρά μια σκέψη με νόημα, προσπαθώ να συγκρατήσω μια γεύση. Βολοδέρνω τη φωτογραφία, τη σκηνογραφία, το φωτισμό. Με τη σκηνοθεσία τα πάω θαυμάσια. Στο σενάριο τα κάνω όλα πουτάνα. Άνθρωπος στα ψέματα. Χρώμα από βλεφαρίδες στα σεντόνια, άνθρωπος άνω κάτω ακατάλληλος μα με μηδενική αντοχή στο πρόσχημα. Εμού του ιδίου συμπεριλαμβανομένου. Με τρομάζει η νύχτα. Δε φοβάμαι την ίδια. Τρέμω τί είμαι ικανή να κάνω.

αυτοπροβολική γεωμετρία

2009-11-28T09:51:00.003+02:00

"Γι'αυτό το ξέχασες που σου 'λεγα,
μωρό μου, εκείνο το πρωινό
δίπλα στη σκάλα, πως η ζωή
κι ο θάνατος δεν είναι θέμα περιβάλλοντος.
Είναι θέμα αντοχής στην ίδια γραμμή πλεύσης."

______________
Νικόλας Άσιμος, "Αναζητώντας Κροκανθρώπους"

"but she couldn't keep baby alive "

2009-11-09T01:55:00.002+02:00

"επί κοίτην μου εν νυξίν..."

2009-11-02T00:38:00.002+02:00

Αυτή η νύχτα, που δε γνωρίζω πώς να τη διαχειριστώ, κρεμάει στο λαιμό μου μ' ένα ξεφτισμένο σκοινί όλο το βάρος της αδικίας που με σέρνει στον πάτο. Η νύχτα είναι άδικη και σκληρή. Όπως εγώ.

επετειακού καθυστέρησις

2009-10-31T00:29:00.001+02:00

"ανίκανος στα δάκρυα και στην ποίηση¨"

2009-10-25T19:29:00.009+02:00

Tο σαμποτάζ έγινε αργά. Μετά τις μάσκες ηλίου. Πριν το σπάσιμο των πάγων αλλά αργά. Τη χρονική στιγμή που δύο τραίνα περνούσαν το ένα δίπλα στο άλλο με σφοδρότητα χωρίς να συγκρουστούν. Ήταν εντελώς ησυχία και ο υπερβατικός ερωτισμός μας είχε βολέψει. Το σαμποτάζ αποκάλυψη πρωθύστερη με ενσωματωμένη την παράδοξη για το διαμέτρημα της ιδιοφυΐας του ελευθερίας επιλογής. Σαν επίγευση courvoisier. Τρέχα και μας πιάσανε.
Το βράδυ της περασμένης τρίτης το σαμποτάζ στήθηκε μπροστά σε μαύρη κουρτίνα που σπινθήριζε υπό γωνία. Δυο φιγούρες ιαπωνικού anime με λευκά και ενσαρκωμένη παρουσία έργου τριακονταετίας από τον απέναντι αστερισμό, καράτε και μπουνιές και κραυγές ενσώματες για να σωπαίνουν οι αναίτιοι και ασεβείς. Μικρή παράσταση για παιδιά, τρέχα και μας πιάσανε. Τα δυο παιδάκια σα να πηδούσαν στο χαρτί. Ή στο πανί. Πάντως άλλη διάσταση. Σαν έτοιμοι από καιρό. Πρόσμεναν να λάβουν το θώκο τους. Πιονάκια λευκά μιας παρτίδας εκπονουμένης δυνάμει ερωτισμού ατρώτου και νεαρής, αλάνθαστης κι ολάνθιστης προσδοκίας καθ' όλα αγνής. έτσι που να προδιαγράφεται μονοσήμαντά η σπίλωσή της από υπαρξιακές κατολισθήσεις, εσωτερική ματαίωση και άλλα γνωστά -συνθήκη ικανή και αναγκαία. Αλίμονο.

υ.γ.: Για τη γεωμετρία της φωνής που πηγάζει από το σχήμα Γιάννης Παλαμίδας, για την κοσμολογία που κουβαλάει αυτός ο ήχος της προσωπικής του εκφοράς δε βρίσκω λέξη.

02:43

2009-09-26T00:00:00.001+03:00

03:30

2009-09-22T12:39:00.004+03:00

πάνω από το μπρίκι όλος ο μόχθος της ημέρας
μπροστά στον πάγκο η καρέκλα της κουζίνας
πάνω της ο κορμός παραδομένος
πάνω στον πάγκο τα χέρια σταυρωμένα
μέσα στα χέρια το κεφάλι αναίσθητο
πάνω στο σώμα σου παίζουν τα κίτρινα φώτα του δρόμου με τα φύλλα από τις ακακίες
κοιμάσαι
σε λίγο οι ακακίες θα παίζουν με το πρώτο φως της μέρας πάνω στο σώμα σου
δεν έχει ξημερώσει
το καϊμάκι δεν έχει σπάσει σωστά
η καρδιά παίζει μια λούπα καταβύθισης εντός
το τελευταίο τσιγάρο του πακέτου.

"mama, papa, please..."

2009-08-26T17:52:00.000+03:00

12/ 8

2009-08-20T10:58:00.003+03:00

Η κρεβατοκάμαρή μου έχει δυο τοίχους στον αέρα και δυο μεγάλα παράθυρα -ένα σε κάθε ελεύθερο τοίχο- που ξημερώνουν δύσκολα. Όμως εσύ θα ρθεις να με σώσεις, προσωπικό μου αλφάβητο της αφής, μικρέ μου ιδιωτικέ υπερήρωα με τα γελαστά μάτια. Διαιρώ όλες τις κτητικές αντωνυμίες σε γλυκά υποκοριστικά – κοριτσίστικα, μετριάζω την επίπονη κτήση – και τα χωράω όλα σ' ένα πελώριο λεξικό ακουμπισμένο στο κομοδίνο, δίπλα στο προσκέφαλο. Κι όλο ανατρέχω και κάτι ξεσηκώνω, ζαχαρωτή προπαίδεια της γεύσης, ένα επί δύο δύο και μπουσουλάω όσο μπορώ μακριά από την αυτοπαθητικότητα της μονάδος.

"χωρίς

2009-07-24T14:54:00.001+03:00

εμένα"

"the end of December"

2009-07-22T01:02:00.009+03:00

Οχτάρια στα σκαλοπάτια. Μια κλειδαριά που μου διαφεύγει. Ένα κεφάλαιο της ζωής μου με τίτλο κρίμα. Εκείνος ο παλιός άντρας που σήκωνε τους ώμους πλήρως αποστασιοποιημένος σα για να σημάνει κάποια αθωότητα. Η αγάπη ορμάει μπροστά...; Κι εγώ πίσω; Ένα αμήχανο κεφάλαιο σαν πληγή που σέρνεται στο χώμα αναζητώντας το τέλος της.

Η Αθήνα με πονάει από παντού. Αποστραγγίζομαι κάτω από τα κίτρινα φώτα. Four in the morning. The end of December. Καλοκαιρινές διακοπές για πάντα. Αδιάβροχα καλλυντικά, στάζω στις πλάκες της Τζαβέλλα, την επόμενη φορά που θα περάσετε από εκεί μη σκεφτείτε ούτε στιγμή πως με ποδοπατάτε, στηλώνω τα μάτια σε ξένα βλέμματα, κάτι εκδικητικό και παρακλητικό μαζί, σα να προσπαθείς να ρίξεις άγκυρα σε κάποιον, ένα σώμα.

Ο Νικόλας πουλούσε κασέτες στην Πατησίων για να τραγουδούν σήμερα χαμογελαστές και ηδυπαθείς τα τραγούδια του κάτι faux περσόνες με μεταλλιζέ κραγιόν.

Αυτοί που προσάπτουν στις διακοπές μικροαστισμό δεν έχουν μυρίσει ποτέ αντηλιακό νιβέα.

Απ' ολόκληρο το νησί μου 'φτανε ένας μικρός όρμος με μερικά ξερόδεντρα και τίποτε άλλο. Τρία πιτσιρίκια με φωσφοριζέ μπρατσάκια και καϊμάκι που σπάει στην πήλινη κούπα του καφέ.

Αγόρια που παίζουν βόλεϋ στην παραλία. Άμμος που καίει. Κάποιο γυναικείο χέρι σίγουρα έτρεξε πάνω τους να τα περιχύσει λάδι μην ξεροτηγανιστούν

"parece que están llorando..."

2009-06-13T19:31:00.000+03:00

"hello, my love...

2009-06-10T20:16:00.001+03:00

it's getting cold on this island."

"στους λεπτοδείκτες."

2009-06-01T23:59:00.000+03:00

"στα χίλια."

2009-06-01T23:53:00.004+03:00

Ημερομηνίες αναμετριώνται. Καλοκαίρι '97, ξεβαμμένο τζην, λευκό φανελάκι και κίτρινα maui στην Πετρούπολη. Συναυλία πριν το μαύρο λάηβ του αλκίνοου, ο δρόμος, ο χρόνος και ο πόνος, early teens, πού δρόμος, πού χρόνος και πού πόνος. Οριοθέτηση από αριθμούς. Τρέχω να προλάβω τη μοναξιά των ανθρώπων, μην προλάβει να πέσει κάτω και σπάσει. Είναι εντελώς άσκοπο, απλώς δεν αντέχω να μην το κάνω, με πονάει η μοναξιά που πέφτει μαζί με το βλέμμα τους όταν γυρνώ την πλάτη, ενστικτωδώς σπεύδω, μήπως την προλάβω μέσα τις χούφτες μου. Ενσυναίσθηση ίσως. Είτε μασκαρεμένη ιδιοτελής προσδοκία. Βίος διαιρετέος. Περάσαμε με τον αλκίνοο το σ'αγαπώ δυο μόνο λέξεις, έπειτα ένα μεγάλο βόδι μου πατάει τη γλώσσα, έπειτα το τζερτζελέ, αυτά που δεν εννοούσαμε ούτε εκείνος ούτε εμείς τέλος αυτά που μπορέσαμε να κρατήσουμε μέσα στα χέρια, πώς μεγαλώσαμε έτσι. Παιδιά και ηλικιωμένοι διεκδικούν πρωτοκαθεδρίες μοναξιάς, τους κάνουμε τον καραγκιόζη να θολώσουμε τα νερά των αυστηρά προσωπικών τους ορίων, συγκεχυμένες σκέψεις για τη μονιμότητα των αντικειμένων, των προσώπων, εκείνων που φεύγουν και αφήνουν γενέθλιες ημερομηνίες, τί περίεργη αυτή η ιδιοτροπία των διερχομένων πορειών, πορτοκαλιές κουβερτες, δεν είμαι παιδί ουτε ηλικιωμένη , θυμάμαι πόση εντύπωση μου χε κάνει η λέξη πάλσαρ μέσα σε τραγούδι, πόσο τελεσίδικα κάτι πανόδετα ερωτικά του ρίτσου, αβάσταχτοι απρίλιδες, ο αλκίνοος γράφει ένα τραγούδι για το πεπερασμένο,αλλά η αλήθεια είναι πως τίποτα δε δείχνει να έχει συνοχή, ο ποιητής ένα κενό και τέτοια.

Καλέ μου,
γράφω για να πω πως μου λείπεις. Ξέρω πως πολλές φορές ό,τι κι αν προσπαθώ να αρθρώσω κρύβονται από πίσω αυτές οι δυο λεξούλες, έτσι που επιφορτίζονται τα λόγια σωρούς ψέμματα και υπεκφυγές. Όμως τώρα χρειάζομαι να το πω. Όχι για το “όλα σε θυμίζουν” του πράγματος και άλλα συναφή διαδιακαστικά, που φαίνονται, βέβαια, γελοία, χωρίς ποτέ στην πράξη να είναι εξ' ίσου διασκεδαστικά, αλλά επειδή σιγά σιγά η εγγραφή αρχίζει να σβήνει και όλος ο πόνος, όλος ο κόπος, το τρεχαλητό να κλείσω στις χούφτες μου τη μοναξιά σου μην πέσει μαζί με το βλέμμα σου και σπάσει θρύψαλλα, όλα αυτά, να ξέρεις, σβήνονται. Σε θυμάμαι κάποτε, όταν χωρίς επιτυχία καλούμαι να με εξηγήσω για πράγματα που σ'εσένα θα ήταν αυτονόητα, μα κάθε φορά εξαχνώνεσαι και πιο γρήγορα, μηχανισμός αυτοσυντήρησης, δεν ξέρω πώς να κάνω να σε διώχνω και να σε συγκρατώ ταυτόχρονα, δεν ξέρω πώς να υπάρξω διαχειριστής μιας αλήθειας που αρχίζω να ξεχνώ αν υπήρξε.
Κέντρο διερχομένων ημερομηνιών, διασταυρούμενες πορείες ανθρώπων, διαιρετέοι βίοι, μπορούμε να καλέσουμε την περίοδο παρωχημένη και από τη ροή του χρόνου να συναγάγω για το παρωχημένο το πέρας ενός αναλώσιμου.
Μετρω μνήμη κενού.

Παγωμένος εσπρέσσο. Τα κοριτσάκια ξιπολήθηκαν, τα αγοράκια τα κοιτούν σχεδόν απορημένα. Μεγάλη ανακάλυψη ο καφές. 29 βαθμοί μπαίνοντας στο σούπερ μάρκετ “ένα χειμωνιάτικο πρωί”, μα τί πλάκα. Δημητριακά ολικής αλέσεως και σε 2 εβδομάδες θα είμαι έτοιμη για την παραλία. Αυτή η εποχή έχει κάτι εσχατολογικό, κάτι στο τέλος του μάη, δε θυμάμαι, κάτι από το τέλος του σχολείου, τα μπουγελώματα, τα σχολικά πάρτυ με τα μπλουζ στο τέλος και τα σώματα βαρκούλες δεξιά-αριστερά, τις πανελλήνιες. Δε θυμάμαι. Οι εργένηδες αγοράζουν ψωμί ολικής αλέσεως. Μαύρο. Τί σόι πένθιμη συμφωνία είναι αυτή δεν ξέρω. Στον ύπνο μου το σπίτι σου είναι σ' ένα δρόμο ανηφορικό, με τριγυρίζει ένα μωρό με τα μάτια σου, μόνο κατάξανθο, το δωμάτιό σου είναι πάνω στο δρόμο και λέω στη γιαγιά σου με τις σακούλες του σούπερ μάρκετ στα χέρια, αν το θυμηθεί, να σου πει ένα γεια από μένα. Σα να κάνει να σε φωνάξει, μέχρι να βγεις αγουροξυπνημένος έχω στρίψει κάτω από την καταπακτή, κάτω βαθειά.
Έχει πλάκα, σ' αυτήν την πόλη τα απογεύματα μοιάζουν να κυλούν στ'αλήθεια νωχελικά, είτε βρέχει είτε δε βρέχει. Τα πιτσιρίκια μόνο έχουν ξεχυθεί σε αυλές και αλάνες. Φαίνεται δε βαστιούνται με τίποτα μες στα σπίτια, φωνάζουν κάτι ακατάληπτες κουβέντες με όλη τους τη δύναμη, κάτι υποψιάζοντα. Ή το αντίθετο.
Έχει πλάκα αυτός ο καιρός. Μας διασκεδάζει, μας υπονομεύει.

"...it's easy and free..."

2009-05-28T18:33:00.002+03:00

"...πώς το φοβάμαι..."

2009-05-26T23:20:00.006+03:00

"ο καθρέφτης έσπασε στα τρία,

2009-05-10T00:52:00.005+03:00

Για να γλυκάνω.
Να βγω από τα χαλάσματα,
το χαλασμό,
από τα χαλασμένα όλα
μ' ένα τραγούδι.
Μα τα τραγούδια είναι γυαλιά σπασμένα όπου πατήσεις,
βιογραφίες των νερών που ήπιες
και δεν ήπιες,
το χαρακίρι με ονόματα και λεπτοδείκτες
που έκανες.

Κική Δημουλά, Χρονικό Καρπών και Ακάρπων

_____________
"σύρθηκε σε πιο βαθειά σημεία."

2009-04-28T05:06:00.002+03:00

Ξένη ιδιοκτησία που απεχθάνομαι, ψωμί στην κατάψυξη, αποτυπώματα καφέ στο νεροχύτη, μεταμεσονύχτια ωράρια καλοριφέρ τέλη απρίλη, πρόγραμμα πολυκατοικίας, ξένος εδώ, ξένος εκεί, ενέργεια καταναλισκόμενη σε απόπειρες εξοικείωσης με το ανοίκειο, ματαιώνονται με το κακό κέφι, τώρα το λέμε κακό κέφι, γιατί μεγαλώσαμε και γίναμε πιο κυνικοί, κάποτε θυμάμαι αφού έπεφτα για ύπνο κάθε βράδυ τον πατέρα μου να ανοίγει την πόρτα να με φιλήσει για καληνύχτα, δεν μπορώ να θυμηθώ πότε έπαψε, ένα τραγούδι για τον πατέρα μου και κλαμματάκια κι όσο πιο πολλά γίνονται τόσο χάνουν το νόημά τους για τους έξω κι ας είναι οι προσωπικές διακριτές μου καταστροφές σε αμήχανη παράταξη και πλήρη έκθεση. Μωρά που σπαράζουν Μεγάλη Πέμπτη στην εκκλησία και γυναίκες με μάτια που γυαλίζουν στο ημίφως, επισκέψεις στα κοιμητήρια, ένα παιδί που πλένει τα τζάμια του διπλανού στο φανάριμε κάνει να κλαίω, εργασίες τόρνου στη στροφή των κτελ για καβάλας και κλαίω, θέλω να μάθω να στρίβω, ασπρόπυργος, ελευσίνα, βαλίτσες κι άλλες βαλίτσες και κλαίω, η γιαγιά καταπίνει λυγμούς τις συμφορές που βρήκαν τα παιδιά της μία προς μία, εγώ μετράω κενά. Και τρέμω αυτά που θα 'ρθουν. Χθες τέτοια ώρα ήμουν στο σπίτι μου. Τώρα σ' ένα άλλο. Για αύριο ποιος ξέρει. Αυτή η νύχτα αργεί ακόμη να ξημερώσει.

"...συρφετός τυφλός που καταλήγει...

2009-04-08T00:45:00.004+03:00

στην άκρη του ντιβανιού, του γκρεμού..."

2009-03-11T07:56:00.003+02:00

Η καφετιέρα μου κάνει σα βροχή, σαν καταιγίδα. Κι όταν δε βρέχει σ'αυτόν τον τόπο έχω υποκατάστατο. Θα μπορούσα να ξεκινάω συλλογισμούς με πολλά “σε μισώ”. Πέφτω στη σχισμή του χρόνου παρασκευής καφέ. Αναζητείται παντέντα ώστε να με περιμένει εκείνος -ο καφές. Οι φίλοι μου δεν ξέρουν πως ακούω το solo piano του glass όταν είμαι λυπημένη μήπως βρω το ρυθμό των εισπνοών μου. Οι φίλοι μου δεν ξέρουν ότι καμιά φορά δε βρίσκω το νόημα. Δεν τους κακίζω, τουλάχιστον όχι πάντα, τουλάχιστον όχι όλους, σίγουρα όχι ορθολογικά, πάντως όχι τώρα. Tώρα κάτι τέτοιο δε με απασχολεί.

"ποιο μέτωπο να φίλαγα"

2009-03-09T02:14:00.002+02:00

Θα τα πω όπως μου τά 'πε ο Κύριός μου:

Η ματαιότης αριθμεί κάστρα.
Επειδή είναι αλώσιμος
πολύν εαυτό της δωρίζουν
όσοι προσέρχονται.
Τα τείχη φυλάσσονται καλά.
Του ερέβους η θηλιά
πίπτει εις κάθε πολεμιστή.
Ο άτακτος εις την σκέψιν
κρημνίζεται. Ο δειλός φθίνει
μες στο υγρόν πυρ που τον νικά.
Τον οργισμένο τον ρίχνει το
κοντάρι του. Ανακτά σθένος
εκεί ψηλά ο επηρμένος.
(αλλ' όστις τεθεί επί ίππου
δε γίνεται ανάγκης τινός
υποπόδιον;)
Μονάχα ο κάλλιστος
-αυτός θα μπορέσει-
ο που εντρυφεί στην απώλεια
πριν απολέσει.

(Η σημασία με στενεύει η σημασία με αλλάζει)

Κλεοπάτρα Λυμπέρη, Η μουσική των σφαιρών

"Έπρεπε να 'ρχόσουνα. Έστω με βροχή."

2009-02-23T02:00:00.007+02:00

Η πόλη κίτρινη και πυρώνει, πάει να πάρει το χρώμα που μου 'πε πως έχω, ζεστό πορτοκαλί, τρεις και μισή χαράματα, κάθε φορά η φυγή πιο παρατεταμένη, θρήνος σκιαγραφημένος εκ προοιμίου, άλγος του νόστου πριν τη φυγή και ακρωτηριασμός της ξενιτιάς προτού την έλευση. “Πού είσαι, πες μου.”, “Εδώ, μακριά σου.” . Και τέτοια. Με κάθε πόδι σε διαφορετική βάρκα και χαιρόμαστε αποπροσανατολισμό και ανισορροπία. Η Μάρθα λέει δεν έχει αισθανθεί ποτέ απελπισμένη, η Τάνια για παρανάλωμα. Πρέπει να προασπίσεις τον εαυτό σου, τη μικρή προσωπική σου καταστροφή, σου λέει, το καταλαβαίνω αυτό, μηχανισμός αυτοσυντήρησης είναι. Και δειλία, μην παραδεχτείς το χείμαρρο που πρέπει να πηγάσει. Το καταλαβαίνω, όσο μεγαλώνεις μιλάς πιο λίγο, μιλάω πιο λίγο, κι ας ρέπω προς ολοκληρωτική έκθεση σε αγνώστους, ας είναι αυτό που ζητάει η ψυχή μου. Πρέπει να αμυνθείς. Κάποτε. Κάπως. Κρίμα. Τα λες κάπως κι όποιος κατάλαβε κατάλαβε. Κι αν το “όποιος” δεν αρκεί ασκείσαι να μάθεις να τα λες αλλιώς, ώστε να αρκεί το “όποιος”. Γαμώ τα παιχνίδια. Κατά τα άλλα δεν μπορώ να καταλάβω τίποτα. Τρέχω να μάθω, ο Ρακόπουλος βροχή, ακριβά αρώματα σε έκπτωση. Κι ούτε καν βρέχει.

" αναφαίρετοι καλόγεροι"

2009-02-08T11:27:00.010+02:00

Κάθομαι εδώ και κάθομαι.

Στο κρεβάτι τα μάτια τρέχουν ασταμάτητα. Κάποιος που ξέρω θα 'λεγε "αν και τα πόδια σου μυρίζουν, τότε τα 'χεις μπλέξει". Το βουνό απέναντι από τα μάτια απόλυτα συμμετρικό ως προς το παράθυρο. Η κορυφογραμμή γνησίως φθίνουσα, μείον χι στο τέταρτο τεταρτημόριο και πάει βυθίζοντας. Σε δεύτερο πλάνο το βουνό, σε πρώτο το βιβλίο θολό και μάτια που τρέχουν. Σκέφτομαι αποχωρισμό. 'Ηδη. Το βρίσκεις πρόωρο; Ο Πετρόπουλος ίσως να το βρισκε. Έχω έναν καινούριο τρόπο να ζωγραφίζω το κάπα, αλλά δεν έχει καμία αξία. Δεν έχει καμία σχέση μ' εμένα, μετεξελίσσεται σε κάτι που δεν είναι εγώ. Όπως ακριβώς εγώ.

υ.γ.: "..κι ύστερα πάλι..."

"μου τα χει σκα-..."

2009-01-30T00:23:00.000+02:00

"με ρωτούν για την Ελένη..."

2009-01-26T01:12:00.002+02:00

αχ, Ελένη...

"...τη φαντασιακή αρχή του Εγώ."

2009-01-24T00:44:00.004+02:00

Πνιγμός υπό γιακάδων. Λαιμόκοψη. Λαιμού κόψη. Αναγούλα σε άνοδο.
Ενδοκρανιακά γκονγκ και απότμηση νευρικών απολήξεων.
Από-λήξεις. Σε αιωρούμενα απαγχονισθέντα μπαλκόνια της νύχτας. Θόρυβος ξαφνικά.
Μισώ τη θάλασσα που είναι κλειστή αυτό το χρόνο που δεν περιστέλλεται.

"...ο καιρός είναι στη βροχή..."

2009-01-15T02:51:00.006+02:00

Όταν μου μίλησε για τα χρώματα δεν μπορούσα να το πιστέψω. Τη ρώταγα συνέχεια μήπως βρω λάθος. Τίποτα, πάντα ίδιο. Αγάπη. Άσπρο πράσινο. Εγώ. Κόκκινο μαύρο. Ο άλλος. Ροζ πράσινο. Μ' αρέσω κόκκινο μαύρο. Κόκκινο μαύρο. Ναι, μ' αρέσει. Μου πάει. Αλλά γιατί γαμώτο δε με βλέπεις άσπρο πράσινο;

Άρης Σάρτας, Ροκ μυθιστόρημα

"μ' ένα τεράστιο παγωμένο φεγγάρι στο δεξί σου ώμο..."

2008-12-24T18:15:00.003+02:00

Σιγή ιχθύος στο πατρικό μου σπίτι μια συνθηκολογημένη θλίψη. Χρυσό μου, χτυπάω το βούτυρο Κερκύρας και σε σκέφτομαι σε μια περιοχή του χρόνου που κανονικά θα ευχόμουν όπως και άλλοτε να πάψουν τα παράτονα κάλαντα που εκπέμπουν οι καρικατούρες της γιορτινής πόλης. Αναπνέω άχνη ζάχαρη. Ναι, είμαι του κουραμπιέ. Το κέντρο της πόλης αναδίνει δακρυγόνα από παντού. Τσεπώνω την περίσσεια της συνάφειας των δακρυγόνων με την έννοια της γιορτής και τσεκάρω σημάδια. Το petite fleur και το ξαδερφάκι του απέναντι ακέραια και δίχως διαθέσιμο τραπέζι όπως πάντα. Δεν πέρασα από τη Θεμιστοκλέους, να δω αν ο Τόλης κατέβασε τα ρολά του, πάντως η κυρία που παραμέρισα να της ανοίξω δρόμο με ευχαρίστησε εγκαρδίως κι ένας μπαμπάς πήγαινε θέατρο με τους δυο γιους παραμάσχαλα. Προσπαθώ να θυμηθώ αν οι σκηνές στο παγκάκι από τα φτηνά τσιγάρα ήταν γυρισμένες στη Σίνα ή στην Ομήρου, κλίνω στο πρώτο, είναι, λέει, μια άσχημη πόλη τούτη δω, ο γεωργελές καινούριο βιβλίο, σηκώνω το γιακά μου, λυπημένη, μα κάπως απελευθερωμένη από την προσδοκία, αυτό με κατατάσσει σε μια ουδέτερη ζώνη, ασύμβατη με εκείνους που ζουν σε ομαλή συνύπαρξη με τις προσδοκίες τους, συνεπώς, όχι, δεν ξέρω με ποιους να πάω και ποιους ν' αφήησω, σε καλό να μας βγει τόσος σαββόπουλος, στο ένα παράθυρο ο ανθός της νεολαίας εντρυφεί στα περί της δολοφονίας γνωστού επιχειρηματία της νύχτας και της σαλταρισμένης φίρμας-συζύγου-του, στο άλλο ο ανθός της νεολαίας πετάει πέτρες στο γυαλό κι αυτές γυρίζουν πίσω. Στρίβοντας στη Βασιλίσσης Σοφίας μου σκάει μύτη ο Παρθενώνας. Μου χαμογελάει. Έχει εφιαλτική κίνηση στους δρόμους αυτές τις μέρες. Κάποιοι κουβαλάνε όσα οριακά είναι ικανοί να κουβαλήσουν, άλλοι ψιλοπράγματα, άλλοι ένα μικρό κάτι, κάποιοι τίποτα. Στα ψώνια όπως στη ζωή. Ήρθα για να τους βρω ξένους. Σαν κάτι αμήχανους καφέδες σε συναντήσεις σαν εξαναγκαστικές, που δεν έχεις τί να πεις.

"όχι τα σπίτια/ οι πέτρες"

2008-11-28T10:53:00.006+02:00

ποιες πέτρες;
αυτές που είχα στα
χέρια μου
ή τα δάκρυα
που δε θα τρέξουν από τα μάτια μου

______

Μίλτος Σαχτούρης, Με το πρόσωπο στον τοίχο

"μεθυσμένο μανταμόνι"

2008-11-23T18:17:00.005+02:00

Το νυχτικό μου έχει πάνω του μια χορεύτρια με σκουλαρίκια και κολιέ. Κάθομαι στο παράθυρο και χαζεύω ώρα πολλή, μια πολυτέλεια που πάντα την ήθελα για πάρτη μου, όχι όπως στις ταινίες, που ρεμβάζουν ντεμέκ ανέμελα, αλλά σαν τα σκυλιά που οσμίζονται τον αέρα, μόνον εξωτερικά πιο εφησυχασμένη. Έχω παράθυρο. Κι ένα έλατο απέναντι που δε χωράει στο κάδρο μου και με αντιμάχεται κάθε πρωί. Διαβιώ πλησίον πρώην νυχτερινού κέντρου ονόματι σκορπιός με μια παχιά ομίχλη για σκέπασμα όταν ο ήλιος με λυπάται και δε μ' αφήνει εκτεθειμένη. Να κοιμούνται οι πόθοι. Στην αυλή παιδικού σταθμού συνοδεία τσιρίδων. Εδώ όλοι έχουν βαρειά προφορά με ονομασία προέλευσης. Όμως εγώ δεν έχω ονομασία προέλευσης και χαμαιλεοντίζω την προφορά εκείνου που θα επιλέξει να μου μιλήσει. Καλωσόρισα. Σ' αυτόν τον τόπο οι ειδικοί προσπαθούν να ορίσουν ανούσια πράγματα, το κοινό αίσθημα υπαγορεύει επιτακτικά ένα βίο διεκπεραιωτικό και ο ντούγιας διδάσκει ακόμα απειροστικό Ι. Εκεί οι άνθρωποι δε δείχνουν να αντιλαμβάνονται ούτε την απουσία τους ούτε την απουσία μου. Οι πιο πολλοί. Η αυτοπαθητικότητα της μοναχικότητας, το αλκοόλ με κάνει ευσυγκίνητη, το αλκοόλ άλλοθι, το αλκοόλ και οι αισθήσεις σε πάρτυ, μα κοιμούνται οι πόθοι, μια βαρύνουσα αστοχία πάνω μου με κάνει ευσυγκίνητη, δεν ξέρω αν το ανέφερα, τελώ εν μέσω απαράμιλλης ευσυγκινησίας, θυμάμαι εκείνο το στίχο για το ριζικό του ανθρώπου που ξαστόχησε, βραχυπρόθεσμοι συλλογισμοί, λήγουν στο τοπικό ματζάτο της ευσυγκινησίας, δε χωράς πουθενά ποτέ πάντα και τέτοια.
Το σιχαίνομαι όταν ρωτάνε όλοι πώς είναι εδώ. Θα έπρεπε να πάψουν να ρωτάν κι εγώ να πάψω να τους απαντάω. Θα έπρεπε να είναι εδώ να ψηλαφούν το εδώ μου, μου το χρωστάνε ή απλά αυτό είναι το αίσθημα ανάμεσα σε κλαμματάκια και βουβές ιστορίες αποξένωσης στα παράλια της μεσογείου κι εδώ έχει πάντα τον καιρό που μ'αρέσει, γιατί βρέχει ακατάπαυστα και η στέρνα γεμίζει και κάθε μέρα πρέπει να αποφασίζεις αν θα είσαι σ'αυτούς που θα μένουν απ' έξω ή θα βουλιάζεις μέσα κι αν θα σκαρώνεις διαφορετικές δικαιολογίες για το μέσα απ' ό,τι για το έξω και ξέχασα στην αθήνα την ομπρέλα με τα μαύρα πουλιά κι είμαι πολύ σίγουρη πως όταν γυρίσω θα είναι όλα αλλιώτικα κι εγώ ίδια, ανάμεσα σε δάκρυα και όνειρα με πεθαμένους και ζωντανούς με κερένια όψη που τους κουβαλάω στις πλάτες σα να 'χαν πεθάνει αλλά δεν έχουν και δεν είναι εδώ, αλλά είναι, ευσυγκινησία κ.λπ..

"αυτοπροσωπογραφία"

2008-11-17T11:29:00.006+02:00

Τοσο φοβισμένος, που όταν μου έπαιρναν κάτι τους ευγνωμονούσα
που μου άφηναν τουλάχιστον την ανάμνησή του.

"The term autopoiesis was originally conceived as an attempt to characterize the nature of living systems. A canonical example of an autopoietic system is the biological cell. The eukaryotic cell, for example, is made of various biochemical components such as nuclric acids and protens, and is organized into bounded structures such as the cell nucleus, various organelles, a cell membrane and cytoskeleton. These structures, based on an external flow of molecules and energy, produce the components which, in turn, continue to maintain the organized bounded structure that gives rise to these components. An autopoietic system is to be contrasted with an allopoietic system, such as a car factory, which uses raw materials (components) to generate a car (an organized structure) which is something other than itself (the factory)." (Wiki)

Γι'αυτό σου λέω, μην κοιμάσαι: είναι επικίνδυνο. Μην ξυπνάς:
θα μετανιώσεις.

__________________________________________
Τάσος Λειβαδίτης, Βιολέτες για μια εποχή

"...στον πρωραίον ιστό να κρεμαστείς."

2008-09-05T00:14:00.000+03:00

Θα μου λείψει αυτή η Αθήνα. Η δεξιόστροφη κούρμπα της Πανεπιστημίου όπως τη βλέπεις απ’ το φανάρι της Πατησίων, έτσι όπως φέρνει τα σύννεφα σε απόσταση αγκαλιάς όταν είσαι λυπημένος. Πάνω κάτω η Πατησίων. Αυτή η Αθήνα που όλοι λέμε ότι θα την εγκαταλείψουμε για να γίνουμε ψαράδες σε κάποιο νησί της άγονης γραμμής σε πρώτη ευκαιρία, η πατρίδα των ξένων, όπου βρήκα να ανήκω, γιατί δεν ανήκα. Την έχει στην τεράστια αγκαλιά του στις σκάλες που κατεβαίνουν στις αποβάθρες της Ομόνοιας, φιλιούνται ανταλλάσσοντας βλέμματα αποχωρισμού. Εκείνη μπαίνει στο τρένο μαραμένη και μετά τρεις στάσεις κατεβαίνει τρέχοντας για να τον προλάβει προς την αντίθετη κατεύθυνση. Δυο τρεις άνθρωποι η Αθήνα. Δηλαδή οι δρόμοι που περπάτησες απουσία τους. Έκανα κι άλλη φορά το λάθος να την ταυτίσω με μια παρουσία, ενώ ήταν σύμφυτη με μια απουσία. Και πάντα ήταν. Θέλω να ανέβω στο Λυκαβηττό προτού να φύγω. Μια καθημερινή που όλοι θα ‘ναι στις δουλειές τους και τα καταστήματα ανοιχτά. Ενυδατικό concealer Dior για τους μαύρους κύκλους. Long-wearing. Όχι concealer, μαύροι κύκλοι.

"...πικρά σ'αποχαιρέτησε, σε περιμένει..."

2008-07-24T02:40:00.002+03:00

Πάρτυ έκπληξη. Χορός, κοκτέιλς και τα ρέστα. Πνιχτά γελάκια και βλέμματα όλο νόημα. Ο τόπος που μεγάλωσα κάτι λυπημένα γκρίζα κτίρια και κίτρινα φώτα. Καραγκιόζης σε πάρτυ έκπληξη. Ασυνόδευτη συγκατάβαση έξωθεν, ανήλικη, νηστίσιμη, χωρίς την ουσία της σύμπνοιας, καθώς αιμορραγείς καταβαίνοντας με λογοκριμένους στεναγμούς δρόμους κατανόησης. Καραγκιόζης σε πάρτυ έκπληξη τέλη σαιζόν. Καλό καλοκαίρι! Πιάνω κι αφήνω μια σκέψη από την προηγούμενη Δευτέρα. Πόσον καιρό; Ομοιόσταση του οργανισμού, ασυνείδητοι μηχανισμοί αυτοάμυνας, σκέφτεσαι το λιμάνι του Ρεθύμνου κι έπειτα μια συνταγή για γαμοπίλαφο σε καπελώνει μαζί με όλα τα πλοία που φεύγουνε στου Πειραιά τη μπούκα και δε συμμαζεύεται αλλά σάμπως τί σόι κείμενο θα ήταν αυτό αν δεν είχε Πειραιά και θάλασσα. Καραγκιόζης σε πάρτυ έκπληξη τέλη σαιζόν, κλείνουμε για φέτος, καλό καλοκαίρι! Οξυζεναρισμένα μαλλιά στον ήλιο, καμιά φορά βάζω με το μυαλό μου ένα σωρό γυναίκες, μελαχροινές γυναίκες, μυστηριώδεις, με γραμμένα φρύδια, από αυτές που αρέσουν σε κάτι άντρες που πάω κι αγαπώ, αυτές που πέφτει στα πόδια τους αβίαστα ένα σωρός πράγματα από εκείνα που θα ήθελα, όμως εκείνες είναι πιο καλοφτιαγμένες γι’ αυτά, μελαχροινές και μυστηριώδεις, με όμορφα φρύδια. Οι άντρες αγαπούν τις μελαχροινές γυναίκες. Κι εκεί που στα τέλη του Μάη περιμένω το πλοίο εκεί κάτω στο παλιό πόρτο, με το μαύρο παλτό και μαλλιά βρεγμένα, τέλη Ιούλη και ο νότος μου την έχει στημένη χαιρέκακα με σχέδια αδυσώπητα για την πρώτη γωνία του φθινοπώρου. Μετράω τις μέρες καθώς ο αέρας σώνεται και μου κόβεται η ανάσα, αλλήθωρη, παραπαίουσα ανάμεσα σ’ αυτόν που θέλει ν’ εισπνεύσει βαθειά και ανεμπόδιστα απ’ την αρχή -μ’ ένα γεια πίσω του κι άλλο ένα εμπρός του- και το φρικτό συναισθηματικό αξιολύπητο ,που παρακαλάει με κλαμένα μάτια να του τα δώσουν όλα από την αρχή- στοιχηματίζει πως θα τα κάνει όλα αυτή τη φορά σωστά. Η ευκαιρία που θες αλλά δε ζητάς ή η άλλη που ζητάς αλλά ξέρεις πως δε θες. Δηλαδή καραγκιόζης αλλά όχι σε πάρτυ αλλούνου, καραγκιόζης για πάρτη μου. Καμιά φορά τις νύχτες συλλογίζομαι κάποιον άνθρωπο, μπορεί να μην τον ξέρω πολύ καλά, συμβαίνει όμως να αισθάνομαι ένα πολύ πολύ μικρό διαμαντάκι μέσα μου για κείνον, εκείνος να ζει κάπου, εγώ εδώ. Με διαλύει αυτή η σκέψη. Με αποσυνθέτει. Η αποσύνθεση. Αφύσικο πράγμα.

Τρία τζιν στο φλάουερ φιλί καληνύχτας σ’ αυτή την πόλη.

ornette coleman live @ Παλλάς, 11/7/08

2008-07-11T13:26:00.002+03:00

ζωντανός... στην Αθήνα.

Μυχιοθήκη (συν.)

2008-07-01T15:47:00.002+03:00

πρβλ.

" 8. Ύλη της σιωπής:

2008-06-27T01:31:00.002+03:00

"...and you would if i would but you never would..."

2008-06-23T15:00:00.003+03:00

Ενδύω τα χαρτόδετα με ρυζόχαρτο, γυρεύω να περιορίσω τις απώλειές μου, όπως θα ‘λεγε και η Κική -επανάληψη στην ετ1 Κυριακή βράδυ τέλη Ιούνη με διάλειμμα telemarketing. Κάνουν αυτόν το χαρακτηριστικό ήχο χάρτινου τραπεζομάντηλου κυκλαδίτικης ταβέρνας, όταν παίζει με το μελτέμι, με το σάκκο της θάλασσας ακουμπισμένο στην τρίτη καρέκλα του τραπεζιού και το σώμα καθισμένο στο πλάι. Ο συριστικός ήχος του focus μου, η απουσία του σώματος του φωτός, κατά προσέγγιση ύλη σε πίξελ, η αποφυγή της, φόβος και τρόμος, προσομοίωση, πρόβα για μια ζωή κατά προσέγγιση με υποσυνείδητη προσδοκία τη φυγή από το αναπόδραστο, το ίδιο αναπόδραστο που σε κάνει και αναρωτιέσαι σε ποια γωνία θα σε πετύχει με τη μυγοσκοτώστρα είτε το επιλέγεις είτε όχι ή, πάλι, πόσες ασυνείδητες προναρκώσεις αρκούν για να αχρηστευτεί ακούσια η επιλογή της κύριας νάρκωσης, ενώ θα είναι πλέον αργά και άρα διόλου αναπόδραστο, αλλά μια χαρά δραπέτες, αποδυναμωμένοι υπερήλικες στην ψυχή, αναπότρεπτα αυτόχειρες, για πάντα ή μέχρι το επόμενο χειρουργείο του καταναλωτή της ελπίδας και πάλι νάρκωση, ακρωτηριασμός, αγάπα με, αν τολμάς και τα συναφή. Ξανθή κυρία με πράσινα και λαμέ χορεύει και τραγουδά για την ενεργειακή αυτονομία των Ζαπατίστας, το αλφάβητο του είναι μου τραυλό, άμστελ με καλαμάκι, η άπιστη Luv στην Αυστραλία, ο Αλιάκμονας δεκαπέντε χρόνια μετά, σώγαμπρος στο Νεστόριο από την Παραγουάη, μ’ άδεια φαρέτρα πολεμάω το χειμώνα από το κάστρο στην καρδιά του Πλαταμώνα, γιατί οι αγκαλιές της κηδείας είναι πάντα πιο σφιχτές και τα βαμβακερά μαύρα το καλοκαίρι παρουσιάζουν θόρυβο για υψηλές ευαισθησίες κι ας μη βγαίνει άχνα ούτε δάκρυ κι ας μην κουνιέται φύλλο ούτε φίλος στα ηπειρωτικά κι ας μυρίζει τέλος αυτή η φορά από την αρχή.

Μυχιοθήκη

2008-06-19T16:32:00.005+03:00

13. Είναι καιρός για μάτωμα πιο πέρα κι απ'το αίμα
στην ερημιά που νέμεται μειλίχια το πνεύμα.

Νίκος Καρούζος, "Μυχιοθήκη"

__________

Το chiaraki   δεν άντεχε εκεί πέρα μόνο του.
Ιδιογράφως το λοιπόν. Μυχιοθήκη.

"...τάση για εμετό..."

2008-06-14T01:52:00.006+03:00

11. Ἑλλάδα ‘80

Μοιάζεις ἐπιπλωμένο οἰκόπεδο
μὲ θυρωρὸ βεβαίως καὶ γκαράζ.

Μιχάλης Γκανάς, Μαύρα Λιθάρια/ Ακαριαία

"Τη θάλασσα, τη θάλασσα ποιός θα μπορέσει να την εξαντλήσει;"

2008-05-16T02:01:00.006+03:00

What are the roots that clutch, what branches grow
Out of this stony rubbish? Son of man,
You cannot say, or guess, for you know only
A heap of broken images, where the sun beats,
And the dead tree gives no shelter, the cricket no relief,
And the dry stone no sound of water. Only
There is shadow under this red rock
(Come in under the shadow of this red rock),
And I will show you something different from either
Your shadow at morning striding behind you
Or your shadow at evening rising to meet you;
I will show you fear in a handful of dust.
[Frisch weht der Wind
Der heimat zu
Mein Irisch kind,
Wo weilest du?]*
'You gave me hyacinths first a year ago;
'They called me the hyacinth girl.'
-Yet when we came back, late, from the hyacinth garden,
Your arms full, and your hair wet, I could not
Speak, and my eyes failed, I was neither
Living nor dead, and I knew nothing,
Looking into the heart of light, the silence.
Oed' und leer das Meer.**

T. S. Elliot, The Waste Land

*:fresh blows the breeze from the homeland,my Irish child, why do you wait?
**:waste and empty is the sea.

"what's so amazing about really deep thoughts..."

2008-05-13T12:36:00.000+03:00

"αυτό το πάρτυ ήταν μια αποτυχία...."

2008-05-04T02:49:00.004+03:00

Το χτυπημένο σώμα παγώνει πεδίο τέως παιδικής χαράς. Μνήμες βανδαλιστικών τάσεων ιδεατής βαριοπούλας εντός της στερνικής χώρας. Πολύς ήλιος για ένα άτυχο, ασπρόμαυρο τετρακοσσάρι τέλη απρίλη, παραμονές μεγαλοβδόμαδου, ενενηνταδύο ευρώ για χώμα. Κάνουλες ανοίγουν προς περαιτέρω πλήρωση ή εκκένωση, ποιος ξέρει, πάντως αυθόρμητα, την ώρα εκείνη που οι δυο ανισομεγέθεις ακτίνες του φωτεινού δίσκου δείχνουν ακριβώς στ’ αστέρια. Όνομα ουσιαστικόν, γένους θηλυκού, ενικός αριθμός. Σσς…

Τα τσουρέκια θέλουν ταπεινοφροσύνη και αφοσίωση, η Μεγάλη Πέμπτη μαύρο κερί, οι σχέσεις των ανθρώπων να μιλάμε, η αγάπη καμιά φορά σιωπή. Μεγάλο Σάββατο ο Τόλης κλειστός, ο Ιπποκράτης το ίδιο, γνωστή μπλόγκερ χέρι χέρι με νεαρό άνδρα στη Θεμιστοκλέους, η Αθήνα στενεύει.
Ζηλεύω τους ανθρώπους που έχουν ξεκαθαρίσει μέσα τους τη σύμπνοια με τη σιωπή τους, γαμώ το κέρατό μου.
Παροπλισμένη. Σταθμός πρώτος: Ελευσίνα.

2008-03-20T02:16:00.003+02:00

Κάθε βράδυ βλέπω κάποια ταινία που με κάνει και κλαίω. Έπειτα, καθώς τα μάτια τρέχουν, τρέχω να προλάβω τα αισθήματα που ξεχύνονται, γιατί φοβάμαι πως σιγά σιγά παύω να αισθάνομαι ειλικρινά. Ζέστη, μονάχα επίπλαστη, μονάχα στα ψέματα. Ύστερα πρέπει να κλείσω τα παραθυρόφυλλα. Η ησυχία, η ύπαρξη, ταπεινωμένη στο ακατάδεχτο προσκέφαλο.

"all the dolls i had took my leather off..."

2008-03-16T22:45:00.005+02:00

Ξεκολλημένες καρδιές. Ένα πιτσιρίκι κουτάβι μέσα στις χούφτες μου, ίσα που τις πληροί. Νεογέννητο με συμπυκνωμένη στα μάτια την ψυχή που δε μιλάει. Με κοιτά κι ύστερα χάνεται. Ξένη, κάτοικος ξενοδοχείου στην πλατεία της Ομόνοιας. Κοιτάζω την κίνηση κάτω με βάση του κάδρου τη φωτεινή κουπαστή του μπαλκονιού. Σε γυρεύω όλο αγωνία με το διαπασών της κλήσης στο αυτί μου και την ανακούφιση του αναπάντητου σε δεύτερο πλάνο. Να ‘ρθεις να με βρεις. Να ‘ρθεις να με βρω. Μια ιστορία κανονική, με αρχή, μέση και τέλος. Θέλω. Στο λύκειο είχαμε για την έκθεση κονσέρβες προλόγους και επιλόγους και το δύσκολο ήταν το κυρίως θέμα. Το θέμα. Τώρα λείπει η αρχή και το τέλος. Αυτοσχεδιασμός φουλ. Επί του θέματος ή εκτός. Εξαντλητικός. Και τα κονσερβοποιημένα αποθέματα επιβίωσης εξαντλημένα. Δηλαδή δεν έχω ούτε πρόλογο, δεν ξέρω από πού να σε πιάσω. Κι από επιλόγους, κάτι δειλές τελετές λήξης που αυτοϋπονομεύονται χωρίς να καταφέρνουν να κομίσουν εκείνο που ευαγγελίζονται. Κοιτάζω χωρίς να κοιτάζω, αν μου πεις ‘τί είδες’ θα σε κοιτάξω σα να μην κοίταζα και σα να μη σε κοιτάζω ή μπορεί και όχι, γιατί μπορεί και να σε κοίταζα χωρίς να σε κοιτάζω, ενώ ήσουν εκεί κι ας μην ήσουν. . _ .

"απόψε φοβάμαι πολύ...

2008-03-09T00:55:00.003+02:00

...θα με ιδεί στον ύπνο του ένα σκυλί."

Γ.Σ., Κηφισιά, 7 Σεπτέμβρη 1926

2008-03-07T22:41:00.005+02:00

Γραφω ὅπως ἀνοίγει κανεὶς τὶς φλέβες του.
Γράφω γιὰ νὰ ἀναβάλω μιὰν ὁμολογία. Κάθε γραφὴ πρέπει νὰ ἦταν γιὰ μένα κάτι σὰν τὴν ἀναστολὴ μίας ποινῆς.
Κανένας δὲν ὁμολογεῖ, γιατί δὲν μπορεῖ νὰ τὸ θέλει. Ἡ πιὸ δυνατὴ θέληση σταματᾶ στὸ σύνορό της οὐσιαστικῆς ὁμολογίας.
Ώ, νὰ πεθαίνει κανείς…
Αἰσθάνομαι ἄρρωστος, δὲν μπορῶ νὰ κυβερνήσω τὴν καρδιά μου, τὴν σκέψη μου -μόλις τὴν ἔκφρασή μου. Δὲν ξέρω πιὰ τί ν’ ἀγαπήσω, τί νὰ θαυμάσω.
Εἶμαι ἕνα ἄρρωστο ζῶο. Ἄδολη θλίψη.

"sad here with ourselves in between us..."

2008-03-07T00:48:00.010+02:00

"The kettle's on, the sun has gone, another day.
She offers me, Tibetan tea, on a flower tray.
She's at the door, she wants to score, she really needs to say

I loved you a long time ago, you know
where the wind's own 'forget-me-nots' blow
but I just couldn't let myself go
not knowing what on earth there was to know

But i wish that I had 'cause I 'm feeling so sad
that I never had one of your children
when across the room, inside a tomb, a chance is waxed and waned
the night is young why are we so hung-up in each other's chains?

I must take her, I must make her, while the dove domains
and feel the juice run as she flies
run my wings under her sighs
as the flames of enternity rise
to lick us with the first born lash of dawn.

Oh, really, my dear, I can't see what we fear,
sad here with ourselves in between us.

And at the door, we can't say more, than just another day.
Without a sound, I turn around, and I walk away."

φωτο: Edward Steichen

"...It's then I'll uproot the red, red rose, and plant a willow tree...."

2008-02-15T20:31:00.002+02:00

Μισό φεγγαράκι. Άγιος φεβρουάριος παρανάλωμα του πυρός. Επίφαση λογικής το συμβατικό καρναβάλι των ευπίστων. Τους κοροϊδεύω. Ντετερμινιστικές θεωρήσεις ασυλλόγιστων ακολουθιών –το χρωστικό αποτύπωμα του ελληνικού στο σκασμένο έσω του κάτω χειλιού είναι μία. Κάθομαι εδώ και κάθομαι. Η δικτατορία των δισύλλαβων γυναικείων ονομάτων πάνω μου. Καρφωμένη στην ίδια καρέκλα καρφώνοντας την ίδια σελίδα του ίδιου βιβλίου μη με πετύχει το κρεβάτι πριν τον ύπνο γυρεύω να ορίσω τους όρους της παράδοσής μου – οι λέξεις που καμιά φορά καμπυλώνουν ασυνήθιστα σα για να αγκαλιάσουν είναι μία ακόμη. Αν πρέπει να σε εξοστρακίσω από την εγκαθιδρυμένη συνείδηση δεν είναι που είσαι χαμένη υπόθεση, αλλά που δε φανερώνεις διάθεση να σωθείς. Κι αν διέθεσα το εμαυτό σώμα σωστικό συνεργείο, αν όχι για όλες τις νύχτες, τουλάχιστον πάντως για κάποιες, ήταν για να δω ξεκάθαρα "τη σάρκα να γίνεται τροφή του μη περαιτέρω". Να ανοίγει κρατήρες στην ψυχή ελλείψει προσλαμβανουσών στοργής και λανθανόντων των μηχανισμών της δοτικότητος· και η ψυχή στα δόντια σαν το αγορίστικο κυκλωμένο κορμί του χαμένου ποιητή με τα κλαδιά στο κεφάλι.

"...and fade out..."

2008-01-28T02:34:00.000+02:00

"...again..."

φωτο: Bill Brandt

"πώς κοιμάσαι...;"

2008-01-18T01:07:00.000+02:00

Υπάρχουν πάντα δυο κατάλληλες κουβέντες που για μια δεδομένη στιγμή μπορούν να κάνουν έναν άνθρωπο ευτυχή, δυο λέξεις που τις καρτεράει με προσμονή για να κατευνάσουν την ιδιωτική του τρικυμία, όπως το ένα ψέμα ν' αποκοιμηθώ του άσιμου.
Για μένα είναι naprosyn super.

"take that damn pipe out of your mouth,..."

2008-01-14T14:46:00.000+02:00

"...you rat!"

"catch me if i fall..."

2007-12-31T01:10:00.000+02:00

Μωβ τουλίπες στη Βερανζέρου, ο εσπρέσο στα στάρμπακς έχει εσάνς πικραμύγδαλου, τέσσερα ζεύγη κι εγώ επί του τραπεζίου, αλλά μήπως κάθεται ο κόσμος στα τραπέζια, έχει και τα δίκια του, εδώ που τα λέμε, ο τρελάρας, το ξωτικό με το πνευστό που κλαίει, να γλείψω τους κόμπους των αρθρώσεων στα δάχτυλα και ανηφορίζοντας να καταλήξω στη μανιοκαταθλιπτική γωνία του ποδιού της χήνας, επαφίεμαι, επαφώ, όταν αγγίζουν τα δάχτυλα λέγεται αφή, όταν εφαρμόζει η γλώσσα υπάρχει κάποια ονομασία; Παχύ καϊμάκι, αδιαπέραστο, κουλουράκια κανέλας πλεξουδες, καραμέλες βουτύρου στο χρυσόχαρτο, πολύχρωμα χαρτάκια από σοκολατάκια πολυτελείας στις τσέπες, 85% κακάο, τα πλυμένα ασπρόρουχα κοκαλωμένα στα σχοινιά, allure του chanel σε εκρού κασμιρένιο κασκόλ, αλλήθωρες αδεξιότητες ανάμεσα στην καταβαράθρωση των ημερών και την αναζήτηση της θαλπωρής μέσα σε άχνη ζάχαρη, βόλτα με τ’ αμάξι κάτω από τα φωτάκια της βασιλίσσης σοφίας, μεσήλικες πόρνες στην καποδιστρίου, τα ανοιχτά χαρτιά πενήντα τοις εκατό off επί του πάγκου στην αγίου μελετίου, παρφέ σοκολάτα στη χαρά, γυναίκα κλεοπάτρα ή κική κι ύστερα το κορίτσι με τα μαύρα. Σε σωστή ώρα βραδιάζει. Έχω κρεμαστεί μέρες από μία κουβέντα που αποθήκευσα να μη χάσω στο κινητό και απώλεσα επιλέγοντας διαγραφή όλων -τί μάρκα να 'ναι αυτό το τζιν που μοσχοβολάει μαστίχα- όνειρα για θρησκευτικά παραισθησιογόνα και φυγές στο αζερμπαϊτζάν, μια στροφή παραπάνω μέσα στον ύπνο και ο κόσμος έχει χάσει μια στροφή. Όμως εγώ θέλω μόνο μια εκδρομή.
Μέρες που ‘ναι.

"...Ἀπὸ τόσο μικρὴ ἀγάπη βγαίνει ἕνας κυνηγός•

2007-12-09T02:30:00.000+02:00

ὅποιο πουλὶ σκοτώνει δὲν τ’ ἀγγίζει."

φωτο: Nan Coldin

συν. από: "...τετράγωνη ξανά..."

2007-12-06T21:30:00.000+02:00

Το μαγαζί όπου εμφανίζονται τα άτσαλα φιλμ μου το έχει ο Τόλης. Ο Τόλης φέρνει φανταστικά στον αδερφό του σούπερ Μάριο, τον Λουΐτζι, και είναι άντρας της μοναδικής γυναίκας που έχω δει να φωτογραφίζεται νύφη μόνη: χαμογελάει με τεράστια μάτια από το μεγάλο τοίχο του φωτογραφείου. Ο Τόλης έχει μαζί της δυο παιδιά -δηλαδή δύο έχω δει εγώ. Ένα αγόρι κι ένα κορίτσι. Ξέρω πως είναι παιδιά του, γιατί έχουν και τα δύο τα τεράστια χαμογελαστά μάτια της μάνας τους. Η κόρη του είναι ξανθιά και όμορφη. Ο γιος του σήμερα μου είπε: «αυτό είναι εντελώς ασπρόμαυρο».

"...τετράγωνη ξανά..."

2007-12-05T02:41:00.000+02:00

Στεναχωριέμαι έτσι που νυχτώνει μεταξύ πέντε και πεντέμιση, μια δέσμη απώλειας, μέσα σ’ ένα τέταρτο έχεις χάσει τη μέρα, οι διαπροσωπικές δοσοληψίες μπορούν, εικάζω, να είναι πρόσχαρες για όσο ακριβώς δεν απαιτούν διαρκή και σαφή προσδιορισμό του προσώπου σου. Δηλαδή για πόσο;; Ο εργασιακός μου χώρος θυμίζει αυτό που θα ‘λεγε η δεσποινίς διευθυντής ανδρολίβαδο, μου ανοίγουν πόρτες, μου παραχωρούν τη θέση τους, η Μίκα λέει πως όσα μου συμβαίνουν είναι κινηματογραφικά, με φωτογραφίζουν απομεσήμερο Τρίτης να διαβάζω καπνίζοντας μπροστά στο γωνιακό παράθυρο της ίντριγκας μόνη πλάι σ’ ένα νεαρό ζευγάρι που φιλιέται εξακολουθητικά παράγοντας το γνώριμο ήχο των μπουκαλιών που ξεβουλώνουν. Χαλασμένα ασανσέρ καπνισμένων πολυκατοικιών του κέντρου, αμέτρητα τσιγάρα, υπερχείλιση καφεΐνης, τζιν σε άδειο στομάχι, απογευματινά σφηνάκια σανγκρία, ινδικό take away κι αυτά τα υπέροχα δέντρα που παίζουν με τα κίτρινα φώτα της πιο ήσυχης προεορταστικής Αχαρνών όλου του κόσμου. Ομολογώ ότι η οπτικοποίηση μου γεννά αμφιβολίες, δισταγμούς και ανασφάλειες, δεν είναι το φόρτε μου, τα καταφέρνω καλύτερα με τους ήχους ή τις μυρωδιές, γεννετήσια, η αφή απλώς μου διαφεύγει, επιστρατεύω για να ανταπεξέλθω οινοπνευματώδη κυνισμό- γραμμάτιο προπληρωμένων επιλογών με κόστος ευκαιρίας σταθερό, όταν ξεμεθύσω, τίποτε απ’ όλα αυτά δε θα έχει σαφές αντίκρυσμα, κάποια από αυτά θα έπονται μόνο δυνητικά και όλα ανεξαιρέτως θα είναι σχεδόν ασπρόμαυρα. Μια χαρακτηριστική κίνηση θα διορθώσει αυτό το σχεδόν και το απρόσμενο πορτοκαλί θα αναλάβει το σταθερό γκρίζο του πόστο. Θα είμαι πάλι ο άνθρωπος με την επιρρεπή συγκινησιακή φόρτιση. Και θα αφήσω απ’ έξω μόνο τα χριστουγεννιάτικα παιδικά βιβλία.

"ζευγάρια να σαλτέρνουν απ'τις ταράτσες..."

2007-12-02T23:37:00.000+02:00

-Τζουλιάνα, πες μου, τί προθέσεις έχεις;
Τί θες να κάνεις;
-Τίποτα.
-Μα είναι παράλογο.
-Ανώφελο να ασχολείσαι μ’ εμένα. Αυτό κάνουν όλοι τελευταία. Πάω σε γιατρούς και μου μιλάνε για μένα…αλλά όταν μένω μόνη δε νιώθω καλά. Δεν το αντέχω πια. Τα έχω κάνει όλα για να επανενταχτώ στην πραγματικότητα…όπως λένε στην κλινική. Θα έλεγε κανείς ότι έχω πετύχει. Έχω καταφέρει μέχρι και να γίνω μια άπιστη σύζυγος.
-Δεν πρέπει να σκέφτεσαι αυτά τα πράγματα, Τζουλιάνα.
-Βέβαια, φτάνει να μην τα σκέφτομαι. Ωραίο συμπέρασμα. Υπάρχει κάτι τρομερό μέσα στην πραγματικότητα…και δεν ξέρω τί είναι. Κανείς δε μου λέει. Ούτε κι εσύ δεν μπόρεσες να με βοηθήσεις, Κοράντο.

"...σ' ακολοθούσα εγώ σαν το ψηλό χορτάρι τον άνεμο..."

2007-11-29T16:19:00.001+02:00

Η παραδοχή του εράν επιφορτίζει από μόνη της με αναπόδραστες προσδοκίες. Κι εγώ γεμάτος απ'την απουσία σου, φορτωμένος με την ανυπομονησία των μεγάλων ταξιδιών.

"κι ούτε τα λάθη τους δε θα'ναι πια..."

2007-10-25T10:37:00.001+03:00

Έρχονται πια οι μέρες που δικάζουν
θα μετρηθούν τα ποσοστά μας
και θα τα βρούμε όλα μπροστά μας
δεν το φοβάμαι ούτε το θέλω
μα δεν υπάρχουν λαγοί μες στο καπέλο
τώρα θα δούμε τα λεφτά μας τί αγοράζουν

Και τα παιδιά που χάσανε την μπάλα
που δεν τους βγαίνουν τα όνειρά τους
βλέπουν να χάνεται η στεριά τους
και δεν το θέλουν και φοβούνται
πως όλα τώρα θα ’ναι λίγα και μικρά
κι ούτε τα λάθη τους δεν θα ’ναι πια μεγάλα

Κι αν όλα βγουν αληθινά δεν θα χαρώ ούτε θα κλάψω
και δεν θα πω στο είχα πει
δεν ξέρω πώς ούτε γιατί
χωρίς μια λέξη το τσιγάρο σου θα ανάψω

υ.γ.: οι μέρες που δικάζουν από εδώ,
οι μέρες που δικάζουν από εδώ.

"παραμονεύει η..."

2007-10-09T21:05:00.000+03:00

Ούτε που θυμάμαι το χρώμα του. Πρέπει να ήταν ένα number one απ’ αυτά με τα πολλά θέματα που συνήθως ενοποιούσα, εικάζω χρώματος κυπαρισσί, τώρα πια δεν μπορώ παρά να υποθέτω. Τελώ εν χαοτική συγχύσει. Βάφω τα νύχια κόκκινα, τα μισούσε ο μήτσος τα κόκκινα νύχια, τον έκαναν να ανατριχιάζει, τρέχω με τις φόρμες και τα μαλλιά πιασμένα πάνω να βρω κλειδαράδες, νομίζω πως είμαι πάλι στο σχολείο και ανεβαίνω τη μεγάλη ανηφόρα με τις λεύκες με τη ζωή μου να κρέμεται με όλο της το βάρος από κάτι που ασαφώς μόνο υπάρχει, στεγάζω τη μικρή ιδιωτική μου καταστροφή, μονάχα που για μένα δεν είναι και τόσο μικρή, απαγορεύεται η λήψη φωτογραφιών στο σταθμό λαρίσης, δεν ξέρω τί το λυτρωτικό ενυπάρχει σε μια αλλότρια έκφραση συμπόνιας για την απώλειά του καθενός, αισθάνομαι βαρύτατη την απώλεια που δεν αφορά ή δε νιώθω να αφορά κανέναν άλλον έξω από μένα, θέλω να ξαναδώ την αιώνια λιακάδα, είμαι πολύ θυμωμένη με αυτόν που έχει βαλθεί να με διαγράψει από μέσα μου ως υπαρκτή μνήμη, αλλά φοβάμαι πως αυτός ο κάποιος είμαι εγώ η ίδια και ο μηχανισμός είναι αυτόματος, αυτεπάγγελτος, ανεξέλεγκτος, δεν μπορώ να θυμηθώ, εγκλωβισμένη στη μη μνήμη, χρονολογώ με κλειστοφοβικό πανικό σημάδια στο τώρα που με στέλνουν σε κενές θέσεις μνήμης, το ήξερα πάντα ότι το δύσκολο είναι να μην ξεχνάς, ας πει κάποιος σε αυτούς μου μετέφρασαν το remember me στα απανταχού ελληνικά login δίπλα στο 'να με θυμάσαι’ να προσθέσουν το ‘και να μ’αγαπάς’, σου κλέβει η ανατολή αλλά η εγγραφή είναι κενή και δε με βρίσκει να μου το χαρίσει.

"αυτό σε φοβίζει να έρθεις κοντά μου..."

2007-10-09T11:01:00.000+03:00

Όπου και να σε ακουμπήσω πονάω. Γυρνάω στο σπίτι με ακατάσχετη την επιθυμία μιας κλαίουσας πτώσης, μπρούμυτα με όλο μου το σθένος για παραίτηση και μόλις αντικρίζω τα πολυκαιρισμένα σεντόνια στο κρεβάτι της κάμαρας διαπιστώνω πως χρησιμοποιώ τη φράση ‘ακατάσχετη επιθυμία’ για πόθους που ποτέ τελικά δεν ευοδώνονται. Ήχοι που παραμορφώνονται φάλτσα, αγαπώ τις φωτογραφίες που τα φώτα μοιάζουν όπως όταν τα βλέπουν βουρκωμένα μάτια, με πονάει που καθένας μόνος του ξέρει πώς βλέπει τον κόσμο με βουρκωμένα μάτια, σα να χάνεται σύσσωμο το μεγαλείο της τέχνης σα νερό μέσα στην άμμο. Πιπιλάω εκείνο το στίχο που ξεκινάει ‘ποτέ δε θ’ αφήσω ετούτη τη θλίψη να γίνει ο τοίχος σε μια προσδοκία’, δεν είμαι όμως από αυτούς, ‘ανείπωτα λόγια που μου έχουν λείψει στο βάθος γνωρίζω’ – αλλά φαίνεται ότι είναι πολύ βάθος, γιατί, παρ’ όλο που το γνωρίζω μου έχουν λείψει.

Χάσκει στην επάνω δεξιά γωνία του μυαλού η ιδέα ότι, στην προσπάθεια μου να αποδιώξω την πεποίθησή σου πως σ’ αυτό τον κόσμο ερχόμαστε μόνοι και, παρομοίως, φεύγουμε, δέματα επί της ουσίας ασυνόδευτα, θα καταλήξω να την ενστερνίζομαι εγώ η ίδια, ακρωτηριασμένη, κατάκοπη κατόπιν πολυάριθμων αιματηρών συγκρούσεων με τοίχους υψωμένους και ανένδοτους. Σα να ‘χω βαλθεί μέσα σε όλο μου το αίμα να πνίξω τα μονήρη ηλεκτρόνια ενός ατόμου που αμέτοχο κοιτάζει σαστισμένο, ανίδεο για το αν καλείται να προσεταιριστεί κάποια από τις δυο μας, εμένα ή εκείνη εκεί, τη μοναξιά του. Ένας παρατηρητής από εξωτερικό αδρανειακό σύστημα συνάγει αγόγγυστα ότι δεν πρόκειται για τίποτε άλλο έξω από μια μέχρις εσχάτων μάχη μεταξύ εμού και εκείνης. Ίσως να είναι μια τόσο αντικειμενική οπτική που χρειάζεται για να ξεμπροστιάσει την ιδιοτέλειά μου, αυτή την εξάρτηση από μια επιθυμητή συσχέτιση εξουσίας κι όλα αυτά κάνουν παιχνίδι από μόνα τους, σα να μην αφορούν το πρόσωπό σου, σαν από μια φροϋδική διαστροφή να γυρεύω να θέσω εαυτόν υποτελή ενός φαύλου, δόλιου δυνάστη, διορισμένου ώστε να μου υπαγορεύει ες αεί την εγκληματικά μη αναστρέψιμη κακοδιαχείριση του βίου ως τη στιγμή που θα με εγκολπώσει σε χρόνο υποψιασμένο στο βρωμερό του ατέρμονα κύκλο.

Κι αυτό το 'αγάπα με να μ'αγαπήσω' παραπέμπει τόσο τραγικά στο αυγό του Κολόμβου.

"Και λοιπά και λοιπά..."

2007-09-30T22:29:00.000+03:00

Βλέποντας ένα φιλμ σάββατο βράδυ αναγνώρισα -νομίζω- σε μια πολύ παλιά μουσική μια πολύ γνώριμη τσελιστική λούπα.

Όπως και να 'χει, αισθάνθηκα μεγάλη ανακούφιση που έσμιξε μέσα μου ο σκύλος των άστρων με την αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι.

"θαρρείς κι η νύχτα..."

2007-09-28T22:08:00.001+03:00

" ...δε θα βγει."

"μ' αυτή τη δύναμη που ξέρει να πνίγει..."

2007-09-25T16:29:00.000+03:00

Κατάδικός μου αυτός ο άνθρωπος που ζει εντός μου. Τον αγαπάω, αλλά τον έχω καταπιεί αμάσητο. Κατάδικός μου και ακέραιος, άσπιλος, άθικτος, πανέτοιμος να γεννηθεί, αν δεν κουβαλούσε την βαρύτατη προίκα της μεταξύ μας ασυμβατότητας. Κατάδικός μου αυτός ο κατάδικος στα πρόθυρα του υποσιτισμού εντός αμνιακού υγρού διαλύματος με συγκεντρωμένες ενοχές, φτωχού σε θρεπτικά συστατικά, εν μέσω κύησης στο απροχώρητο.

Τον αγαπάω και με τη λαχτάρα να αγαπήσω όλους τους ξένους -καθέναν χωριστά, όπως αγαπώ αυτούς που αγαπούσα πάντα και ήταν πάντα εύκολο να αγαπώ- περιφέρομαι ανάμεσά τους χωρίς προμελέτη με τον πόθο να τον αποθέσω στην αγνή αγκαλιά τους να παίξει με τα δικά τους μωρά, στρουμπουλός και χαμογελαστός, κάθε φορά νεογέννητος, και αυτή η λαχτάρα δεν ευοδώνεται και αυτή η αγάπη πνίγεται στη βία του ανταγωνισμού μου και του ανταγωνισμού τους και το πάλκο σε καταπίνει και η επιπολαιότητα του ονειροπολείν διαδέχεται τη στειρότητα της γείωσης και τούμπαλιν και βυθίζεσαι πάλι σ’ αυτή τη γνώριμη σιωπή που ‘λεγε κι ο αγγελάκας, που σε εγκολπώνει κι είναι ψυχώ-μαμά ψυχρή, καταβόθρα με στατιστικές πιθανότητες διαφυγής και τα ρέστα μου. Για κείνους, δηλαδή, που δεν ανήκουν στο θίασο της αιτιοκρατίας.

Θέλεις τώρα εσύ να καταλήξω κάπου, κάτι σαν τηλεφώνημα δεύτερης ευκαιρίας. Ε, λοιπόν, κι εγώ ακριβώς το ίδιο θα ‘θελα.