"Από τότε που ήρθαμε εδώ πέρα..."

Αυτό ξέρει να κάνει καλύτερα απ’ οτιδήποτε άλλο αυτή η πόλη. Να βρέχει. Κοιμάμαι με τα χέρια κλειστά, τους αγκώνες διπλωμένους, κοντά στο σώμα. Έτσι ποτέ δεν ξεκουράζομαι, τα χέρια πάντα αγκυλωμένα, δεν ξέρω αν το ‘χε παρατηρήσει. Αυτή η τρομοκρατία του ήχου των βρεγμένων δρόμων με κόβει εγκάρσια. Όχι, δε θέλω να μείνω εδώ. Κρεμάω το ταμπελάκι του «μην εγγίζετε». Εγκαταλείπω. Αυτό ξέρω να κάνω καλύτερα.

Η Αθήνα ανήμερα τις εκλογές φορέας υπόνοιας θρασύτητας της ελεύθερης έκφρασης. Το γιατί απροσδιόριστο. Τα προάστια τις Κυριακές αλληλοπλησιάζονται. Η γύρη χορεύει και τολμάμε να κοιτάμε τον ήλιο κατάματα. Εθιμοτυπικά ηλίθιοι. Γιορτή της μνήμης του τότε που πιστεύαμε στη δικαιοσύνη. Κάποιοι ελαφρώς πιο ερεθισμένοι από την ιδέα της εξουσίας τους πάνω της, αμφίρροπες υπαρξιακές μοναξιές, μια μαύρη ράβδος που στραγγαλίζει το αίμα καταγγέλλει ελλειματική φιλοδοξία. Η ησυχία τραυματίζει το σώμα. Κάτι αιχμηρό παραμονεύει.

Δε μου δόθηκε ούτε μια εξήγηση για τα κίτρινα πλατανόφυλλα. Πάντα νοτισμένα στις πλάκες του δρόμου, θα έπρεπε, όμως ποτέ δεν το αποφάσισα και τώρα η προθεσμία έχει παρέλθει. Το κόστος της δειλίας είναι το πέρασμα στο αντίπερα τρίτο πρόσωπο των τραγουδιών. Τα τραγούδια μου προτάσσουν το δείκτη απειλητικά. Σκέπτομαι: πάλι καλά που είναι ο δείκτης. Πάντα πίστευα ότι η τζαζ δεν είναι γλώσσα συναισθηματική, ότι τέλος πάντων στην ολότητά της δεν είναι ο κώδικας των μεγάλων συναισθημάτων, έπειτα ανακαλούσα αυτόματα την φράση του ποιητού για εκείνη τη μουσική που ήταν ανάξια των συγκινήσεών μας, τώρα την αντιπαραβάλλω με τις αναποφάσιστες ανισορροπίες του βίου, τις ναρκωτικές μελωδικότητες της μη απόφανσης, τα ρυθμικά ντελίρια της κατάρρευσης της νηφαλιότητας, την αδράνεια που σου επιτρέπει να κυλάς, αν και ένα εσώτατο αίσθημα στοιχειώδους συνέπειας θα όφειλε να ενίσταται.

Παγωνιά κυριακάτικου πρωινού. Μυρίζεις την ησυχία. Τα αθόρυβα βήματα. Κάτι ξενύχτηδες που ξώμειναν από τη σφαγή της περασμένης νύχτας και πάνε για ύπνο. Πλυμένοι και καθαροί άνθρωποι που πηγαίνουν στην εκκλησία. Κάτι σώματα που σε κάνουν να μαντεύεις το αποτύπωμα που άφησαν στο κρεβάτι πίσω τους, ζεστά ακόμα, σα φρεσκοφουρνιστά ψωμάκια. Ήταν όμως Κυριακή και οι φούρνοι κλειστοί.